sparrow & moon

حقیقت که عنوان نداره !

2009-03-09T13:05:00.000-07:00

خدا مارو برای هم نمی خواست

فقط می خواست همو فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ی ما، مال ِ ما نیست

تموم لحظه های ِ این تب ِ تلخ

خدا از حسرت ما باخبر بود

خودش مارو برای ِ هم نمی خواست

خودت دیدی دعامون بی اثر بود

چه سخته مال ِ هم باشیم و بی هم

می بینم میری و می بینی می رم

تو وقتی هستی اما دوری از من

همیشه زنده باشم نه بمیرم

دلخورم از تقدیر اما

تو می دونی چقدر دلگیر ِ این عشق

فقط چون دیر باید می رسیدیم

داره رو دست ِ ما می میره این عشق

j, ckn,kl fh j, lk Hchnl ;)

2009-03-04T10:22:00.000-08:00

;sd ]i nhksj ulr jrns pq,vj vh ,rjd f,nd hlh ili nhksjk ;i j, kf,nd

ngjk'd vh ykdlj ;i lk il ].,l j,dd vh nhvl ;i afih fvhda ahuv a,l

hlh j, ]i?

:D ;) :P

چه بی رحمانه زیبایی ...

2009-01-14T05:38:00.000-08:00

تورا که آغوش می گیرم

افکارم فیروزه پاش می شود

Nonla guardi fisso ... :P ;)

2009-01-09T03:31:00.000-08:00

photo by me :P

قلب ِ من اندازه ی مشت ِ من است ... ببین بی انتهاست

2008-12-31T04:33:00.000-08:00

تو سرما خوردی

من تب کردم

رابطه اش چیست

یک تله پاتی درام؟؟

پس کی برمی گردی؟

دلم دارد برای ِ تو کوچک می شود

دیشب مقارنه ی ماه و تو بی نظیر بود

مثل همیشه با کمی مه ِ ناب

و بیماری ِ من

خوب می شوم بیایی

;) :*

خاطرات ِ من همه در تو خلاصه می شدن

2008-12-21T03:49:00.000-08:00

شب ها که بغض می کنی

دنیا سکوت می کنه

زمان به صفر می رسه

زمین سقوط می کنه

شب ها که بغض می کنی

به مرز ِ مرگ می رسم

به گریه کوچ می کنم

ببین چقدر بی کسم

دریایی از آرامشی

من طرحی از خروش رود

زیبا ترین شعر ِ جهان

چشمای ِ غمگین ِ تو بود

پشت کدوم ساعت شهر

درگیر ِ این سفر شدی؟

چه دیر به هم رسیدیمو

بی وقفه شکل ِ هم شدیم

تو که به غنچه کردن َ گلای باغچه دل خوشی

از عمق خاکستر شب

چگونه شعله می کشی

فرصت بده گریه کنم

که بی نهایت عاشقم

فکر گریز ِ از شب و طوفان این حقایقم

بگو کجای ِ زندگی

گم شده بودی عشق ِ من

که خاطرات ِ من همه در تو خلاصه می شدن

! من اولین شاهد حضورت هستم.... همیشه

2008-12-20T12:15:00.000-08:00

من اولین کسی هستم که تو را زنده می بینم

شاید اولین موجود زمینی

تو بعد از مدت ها نفس کشیدن

تازه به هوش آمده ای عزیز

تمام این مدت چشم های مکانیکی من به کهکشان

انتظار باران می کشید

شاید بشوید تمام دل تنگی های تو را

من اولین کسی هستم که تو را

تمام زیبایی های تو را

و لطف تو را دیدم

مژده رسیده که در گوشه ی کهکشانی دیگر

موجوداتی زنده هستند

و ما تنها نیستیم

می بینی ؟

من

تو

گیاه سبز

ملخک

به همراه یه زمین بزرگ اندازه ی اینجا

خدا هم آن بالا نشسته و خدایی می کند

نفس هایم درون تنفس هایت نتیجه داشت

مدت هاست که انتظارش را می کشیدم

سلام

حالت خوب است؟

هنوز شال گردنت پیشم جا مانده

همان که با سلیقه ی خودم بافتمش

قهوه ی ترک

2008-12-18T12:38:00.000-08:00

دلم بغض داشت وقتی جبار و سحابی کله اسبی رو تو جنوب می دید و تو نبودی ...

آنتن های موبایلم هم داشت دونه دونه کم می شد و من تازه فهمیدم وسط بیابونم و تو دیگه من و نداری. مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد.... مشترک مورد نظر حالا حالا ها در شبکه هم موجود نمی باشد

اینجا داشت کم کم مه می شد و من حتی ماه سیزده روز رو به زحمت میدیدم چه برسه به ستاره هامون. گونه هام که مثل دو تا سیب سرخ از بین شال و کلاهم اومده بود بیرون مهمون دونه های برف بودن اما آب می شدن آخه داشتم به تو فکر می کردم

به اینکه الان داری دنبالم فریاد می کشی که جوجووووو کجایی؟؟؟ اما من نیستم و تو مثل بچه ها بغضت میگیره و همه رو زا به راه می کنی تا منو پیدا کنی. تو فکرم حتی حدس هایی که به ذهن زیبای تو خطور می کنه رو مرور می کنم. تمام خواب های آشفته و سرمای اندامم.... یادته چند روز بعدش گلیجانمون مرد؟؟

محمد میگه چرا برف رو تنم نمی شینه نمی دونه که داغ داغم از تو ... اما دوربینم سفید شده بود ! یه ها کردم تو لنزش و یک فریم به افتخار تو ! یه شب بدون فلاش ...

داشتم دیگه نگران همه نگرانی های ثانیه های اکنونت می شدم اما مشترک مورد نظر اصلا روی زمین موجود نمی باشد...

بخار نسکافه داشت روی صورتم می رقصید. یاد نفس های تو افتادم و اون روز تلخ ! تو گفتی هر چی تلخ تر باشه یعنی خوب دم کشیده ... خندیدم !

شروع کردم روی شیشه نوشتم:

خواب در چشم ترم می شکند

نگران با من استاده سحر

صبح می خواهد از من

کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر

در جگر لیکن خاری از ره این سفرم می شکند

نازک آرای تن ساقه گلی که به جانش کشتم

و به جان دادمش آب

هی دریغا به برم می شکند

. نیما .

خدا عزیز و از راه رسوند ...

الو ...

الان کجای آسمونی؟

سکوت

می دونی که دلم می میره بی تو ؟

سکوت

زنده شدم ... خدا رو شکر

;) من با توام عزیزم اسم منو صدا کن

2008-12-15T06:59:00.000-08:00

تو با منی حس می کنمت

همین جا روبروی خودم

2008-12-13T10:08:00.001-08:00

My Wall-E

Love you ;) i want to kiss you ;)

میشه تا آخر عمر با خیالت سر کرد ... میشه عاشق موندو عشق را باور کرد

2008-12-08T01:03:00.000-08:00

سفره ی ابریشمین سبز

با حضور گل باران سلام تو

صبحانه ی ما سرخی سیب ممنوعه

گاز می زنیم تمام ابعاد فضایی اش را

آسمانی نقطه چین

از نگاه تو و انگشتان من

می نوشم از احساست

زرین باف نقش بسته بر پیکرم

تنهایی ام قسمت شده

از آغوش تو

تا بی کرانه ی لبخند هایم

چه کنم که هنوز مرا معجزه ای

هل می شوم وقتی تو منو می بوسی

( :P :D :) ;) زرنگی ؟؟؟؟حالا که نمیای تو کادر من گل باقالی ام تو اون گلدون )

Sparrow & Moon ...!

2008-12-05T12:24:00.000-08:00

من بی تو هیچم تو باورم نکن

خیسم ز گریه تنها ترم نکن

عاشق نبودم تا با تو سر کنم

آتش نبودم خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم

اگه بی تو زنده بودم

تو بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم

اگه این منم که هستم

ولی از هوای گریه ات پرم

اگه شکوه دارم از تو

اگه بی قرارم از تو

تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره

به تو می رسم دوباره

اگه عاشقم بهانه ام تویی

دل کنده بودم از همزبونی ات

پنهون نکردی از من نشونی ات

من پا کشیدم از عهد بسته ام

تو پا فشردی بر مهربونی ات

اگه همزبون نبودم

اگه مهربون نبودم

چه کنم دل این دل شکسته رو

اگه سرد و مرده بودم

اگه پر نمی گشودم

به تو بستم این دو بال خستمو

تنها سلام شد همه ی هیجان مکررم ! احساسم را باد برد همان طور که نوشته هایم را

اما من هنوز جاریست

فیروزه ای

سربلند

...

پس چرا اینجا برف نمیاد؟؟؟؟

2008-12-04T04:49:00.001-08:00

لحاف شور و خنک دستات و بکش رو خلوت پاهام

برای مهربون همیشگیم که هر شب با من

sedat aroOmam mikOne ;)

2008-12-01T13:33:00.000-08:00

JOjeye man ye dOne

LOpash mese hendOne

labash mese gand shirin

dOsesh daram bishazin

وقتی او شاعر می شود

سعی کردم تایپش رو رعایت کنم

(آخه مجدید جان دلبندم تو مگه ترکی ؟؟؟ اون قند نه گند !! :D ;) )

look at my eyes...! see you! ;)

2008-11-29T08:15:00.000-08:00

آسمان در چشمان من است

به چشم های من نگاه کن

زندگی در نگاهم جاریست

به چشم های من نگاه کن

تو در نگاهم می درخشی

به چشم های من نگاه کن

نبض فردا زیر انگشتانم می لغزد

تپش قلب داری

نگرانیت را قورت می دهم

آرامش در چشمان من است

به چشم های من نگاه کن

second floor...

2008-11-24T22:37:00.000-08:00

رمز اینجا محصور است میان قلب من

نگاه تو

و دست های همیشه گرم مهربانم

از او که برایت گفته بودم

برایم لبخند آورده و آرامش

اما تقدیر همیشه جاریست

اینجا تا ابدیت سنگ صبور درد شانه های توست

من به چیزی چنگ نمی زنم چون تمام احساس کسی را دارم

صدای گنجشک زیر نور ماه

وقتی ماه را باران می بارد

همیشه جاریست

Our Room...!

2008-11-23T03:11:00.000-08:00

Photo by: YOU!

(ama ba dorbin e NAVIDoooo ;) :D )

خوشم که رویای تو ام... دلیل بی خوابی تو

2008-11-22T01:34:00.001-08:00

تو اون کوه بلندی

که سر تا پا غرور

کشیده سر به خورشید

غریب و بی عبور

تو تنها تکیه گاهی برای خستگی هام

تو می دونی چی می گم

تو گوش میدی به حرفام

به چشم من

تو اون کوهی

پر غروری

بی نیازی

با شکوهی

طعم بارون

بوی دریا

رنگ کوهی

تو همون اوج غریب قله هایی

تو دلت فریاد اما بی صدایی

( :D :* عکس از خودت اما با دوربین دودره ی نویدو )

leave me! Right now..., this is ours. :P

2008-11-21T13:17:00.000-08:00

من اکنون لبریزم از احساس کسی

کسی که چهار وجب از من بلندتر است

خودم تمامش را با انگشتان او شمردم

وقتی پاهایش لرزید

و روی گونه هایم سیب سرخ کاشت

و لبریزم از حس ناب کسی

که همیشه می ستایمش بی بهانه

تو چه می دانی وقتی به همه اش چنگ زدی

من تمام حرمت سکوت را نجابت کردم

... و تو به همین حضورش قانع

خوشحالم که مثل تو نیستم

خوشحالم که جای تو نیستم

آرامش در عمق نگاهش موج می زند

و من واژه های مقدس را تا همیشه نثارش می کنم

ای وای بر آن گوش که بست نغمه ی این بانگ

بشنید و نشد آگه از اندیشه ی ناهید

افسوس بر آن چشم که با پرتوی صد شمع

در آینه ات دید و ندانست کجایی

باران ماه من حرمت دارد

مال کسی است که بوده و هست و همیشه خواهد بود

!هیچ دوست ندارم جای رد نگاه تو اینجا واژه بسازد خواهشا

دو قدم مانده به صبح

2008-11-19T13:41:00.001-08:00

من از نهایت یک حس ناب حرف می زنم

می بینی آسمانم

خوشحالم

به سادگی لبخندش

و به آرامش سکوت تو

برگه های تقویمم را ورق ورق می داند

وقتی تو میان واژه هایش تلو تلو می خوردی

اما نمی دانی با چه شوقی تو را واگویه می کردم برایش

برایم فال حافظ گرفت

گفت: تو عاشق شدی جوجوی من

گفتم اینو که می دونستم

بقیه چی میگه؟؟

گفت: تو من و دوست داری جوجوی همیشه مال من

سرخ شدم

گفتم: بقیه .......؟؟؟؟

دست هاش و گذاشت روی سیبام

گفت همه اش رمز سبزینگی این سیب هاست

...

دو تا

بوس بوس

;) :D :* :*

... او که با من است مغرورترینم

2008-11-17T06:04:00.000-08:00

خوشحالم ....

به اندازه ی همه ی ثانیه های گذشته

و همه ی آنچه برایم قسمت رقم خورده

دوستت دارم

دوستش دارم

دوستم دارد

کسی که به من نزدیک است

سپاسگزارم

2008-11-14T09:57:00.000-08:00

دانی فضای شفاف این روزها

عجیب ترد است دانه های هوایی خنک

غبار دارد بر روی شانه هایش

و دلتنگ

که دلتنگم می کند

گفته که دلش با کسی یکی نمی شود

غصه خوردم و غصه خوردم

راستی تو را چه می شود

وقتی سرمای هوا را ها می کنی

زیر شال گردن سبزت؟

می دانی چه می شود؟

تمام ذرات تنفست می شود میعان

مثل همان عکس

در بازدمی پیاپی

تو شبنم می کاری روی شیشه ی مقابل چشمانت

من هم طبق عادت آدمک می کشم

چشم چشم دو ابرو

دماغ و ...

دهان ندارد

آدمک همیشه سکوت کرد

تا تو به آنچه می شناسی دست یابی

می بینی من خسیس نیستم

تو مال او

اصلا مال همه

سکوت من نوشداروست

سهراب هستی؟

نیستی ...

پس صبر نکن

من همین ساده ام

دست به قلم

شعر هایم تازه ی تازه اند

برای مصدومیت نگاهت

دعا می کنم بی نهایت بماند سراب چشمانت

He Lost Your Heart ...

2008-11-13T11:43:00.000-08:00

دیگه عاشق شدن

ناز کشیدن

فایده نداره نداره نداره

وقتی ای دل

به گیسوی پریشون می رسی

خودت و نگه دار

وقتی ای دل

به چشمون غزل خون می رسی

خودت و نگه دار

دیگه عاشق شدن ناز کشیدن

فایده نداره

دیگه دنبال آهو دویدن

فایده نداره

ای دل دیگه بال و پر نداری

داری پیر می شی و خبر نداری

;) :D ;) :D

Just Keep Pace With Me...

2008-11-12T12:01:00.000-08:00

در امتداد خطوط سایه

دستانم کلاغ می شود

و گاهی هم روباه

و یک بار خرگوش

روزی که سایه ها دراز بودند به بلندای درخت توت

من نفس می کشیدم

دست هایم باز و با سایه ام قایم موشک بازی می کردم

تا اینکه زمین سنگ فرش موجودیت دیگری را شاهد شد

چیزی شبیه یک سایه

من محو نزدیک شدنش بودم

داشت می آمد

یک آن یاد قطره های آن روز افتادم

باران سختی گرفته بود چشمانم

من ترس نداشتم اما قلبم با صدایش هشدار می داد

خطر

موجودیتی عجیب در حال نزدیک شدن است

سایه اش از من بلند تر بود

اما تنه ی درخت هم نبود

سنگ فرش ؛ تصویر محوی از پیچش موهایش می داد

تازه فهمیدم موجودیست با موهای گیلی گیلی

خطر هنوز هشدار میداد

من هم که صدای تپش قلبم را سنفونی وار می شنیدم

ناگهان روی سنگ فرش سایه آمیخته شد

و من تنها سایه ی خودم را می دیدم

کجا رفت راستی؟؟

در جست و جوی کودکانه

دستی سرم را گرداند

من دیگر نگاهم سنگ فرش را نمی دید

نور تیزی از آفتاب در شیشه ای عینکی پلک هایم را بست

موجودیتی گویا تحقق یافت

خم که شدم

خودم را در چشمانش دیدم

گیج و بی دست و پا

خیره به گردی نگاهی

شاید از جنس برگ

و شیرینی توت

...

او نقش سیب را بر گونه ام نگاشت

You shine like the light from the sun ...

2008-11-11T00:39:00.000-08:00

Have you ever seen such a beautiful night?

I could almost kiss the stars for shining so bright

When i see you smiling i go , oh, oh, oh ...

I would never want to miss this

' Cause in my heart i know what this is'

This is my dreams are made of

This is what dreams are made of

I've got somewhere i belong

I've got somebody to love

This is my dreams are made of

لحظه ای مرا به زبان خواهی آورد

2008-11-10T04:21:00.000-08:00

در خواست داشتن از خواسته ای که نخواستی

معنایش یعنی

گذاشتن و گذشتن

من سرمایه ی فنا شده ای نداشتم

اما سپردن به دست های دیگری

ضعف خواهشم نبود

تو هنوز مقدسی چون من تو را مقدس می دانم

هیچ طمعی نیست

من همیشه هدیه می دهم

خواهش من در ابعاد اکنون تو اندازه ها را کم دارد

پس سکوت ارضای حس کمال پرستی ام شده

تو باش برای همه ی چشم های دنیا

بگذار در نگاه دختران انتظار

گام های فردایت شکوفه کند

اما برای من چیز دیگریست

وقتی همیشه نبودت خلاء زیبای داشتنت شده

برای پر توقعی این دست ها

واژه خلق می شود پر نشاط

بی توجه به اخبار بی ارزش این روزها

من خبر ساز می شوم

روزی

و هیچ کس توان گفتنش را ندارد

جز تو !

یگانگی حضورت را کسی جز من نخواهد دید

من این جمله را روزی به زبانت جاری می کنم

اما مهم چیزی است که کسی نمی داندش

و آن رها کردن دستانم در آغوش توست

جایی که تو متعلق به چیزی نیستی

حتی من

اما در اعماق نگاهم

مشاعره ی ساده یی راه می اندازی

و در لا به لای واژه های پر مفهومش

خودت را پیدا می کنی

که معنی واژه ی آسمان در زندگی من

تو بودی و این نهایت خواسته ی من بود

و هست

نه جسم است که اسیر شوی

نه حضور که دست پاچه

تو همه اش خلوص لحظه ی یک اتصالی

و من در عبارت باران ماهم چیزی به نام ترس نمی شناسم

چون تو جسارت بیانم شدی

Right here, Right now ... ;) !

2008-11-09T12:27:00.000-08:00

you've been searching the world to find true love
looking in all the wrong places
when all of the time you've been blind to love
it's plain as the nose on your face is
it's here
it's now
open your eyes and see it
Right here
Right now
love has been right by your side
oh, so close, that you couldn't see
if love could speak , it would shout to the sky
" I've always been here , i always will be ... "
I'm here , I'm now
open your eyes and see
Right here
Right now
open your eyes to love
open heart to love
...

... می دانی و می دانم

2008-11-08T23:29:00.000-08:00

می دانی تب کردن های این شب ها را؟

می دانم تقدس نگاهت را وقتی به واژه هایم خیره می شود

می دانی سوگند چه خوردم؟

می دانم اعتماد دستانت را وقتی از آغوش مهربانم گذشت

می دانی گم شدن یعنی چه؟

می دانم که گاه گاهی به رسم قدیم بالا را نگاه می کنی

می دانی هنوز سر به هوا به خیابان می زنم عجیب؟

...می دانم که برگه ها را باد برد

می دانی نمی دانم هایم همه می دانم شده؟

می دانم که همه چیز نزدیک است

می دانم روزی که سلامم سیب کاشت گوشه ی گونه هایت

می دانم روزی را که همه فهمیدم من عاشقم

به سردی اجباری چشمانت که می دانم قدم هایت چه شوقی داشتند

و دستانت چه لرزشی وقتی من در دایره ی نگاهت ثبت می شدم

تنها با فشار یک دکمه ی کوچک

برای این که می دانی و می دانم سپاس

من ستونی را که همه ی حجم سنگین غمت را لرزید

من ستونی را که همه اتاقی که من را متولد کرد را تابید

آن روز سبز می کنم

که تو شیشه شدی

قلبت اندازه ی مشت من بود

کوچک با ابعاد بی انتها

... وقتی به من فکر می کنی حس می کنم از راه دور

2008-11-05T00:03:00.000-08:00

وقتی به آلبوم خصوصی پاییزم نگاه می کنم

وقتی تمام خطوط چهره ات را حفظم بهتر از خودت

تمام دلهره های دیدگاهم پابرجاست

هنوز گر می گیرد وجودم

و انگشتانم هنوز تو را می رقصند روی کاغذ

چهره ای می سازند

از همانی که کشیدم و همه دیدند

و من خرد شدم

به جرم ساده یی که تجاوز خواندند

در همه ی غربت درخت توت

من صدایم را دفن کردم

راستی هنوز سایه اش را باور داری

اون بی نیاز است

به خستگی هایت بی نیازی می بخشد

من تمام واژه های رمز آلودم را

به شاخه های کهن سالش

به تازگی پارچه ی سبز بستم

گوش کن

نفس هایم شمارش قدم هایت می شوند

و من محو نوازش های دستانت

وآرامش خواب آور گربه ی کور

به یاد نمی آورم چون زنده است

همه چیز

در سپری شدن ثانیه

من فقط تو را سپرده ام

به تمام سرسپردگی هایم

Insomnia

2008-11-04T12:52:00.001-08:00

در گفتار که می مانی یعنی کم آوردی

یعنی ضعف سایه بانی در باوری به سرخی سیلی

چرند می بافم برای تغییر نوع ترشح غدد مزاجی ام

حروف قاتلان احساسات بی حیا شدند

اما حکم حبس برایشان بی شرمانه است

کسی چه می داند معنای بی ثمری نیستند

آن ها وارثان بی نام آدمیانند

از برای فراموشی خلق نشدند

زنده نگه می دارند تا به یاد آورده نشوند

برپا !!!!

اینجا کلاس است

نه جایگاه مرشد و نقارخانه

Potete essere soli?

2008-11-03T04:34:00.000-08:00

پاییز آمد ، سلام

2008-09-22T07:04:00.000-07:00

من که سال را با خداحافظی آغاز کردم. و خداحافظی شد همه ی احساسم که به کسی داشتم. سلام هایم بی جواب ماند و لحظه هایم پر باران . انتظاری نیست از عبورهای پیاپی. من دستانم را سپردم بی مهابا و می سپارم نگاهم را به اندوه ِ نگاهش. به ابهامی که می فهمیدم سرانجامش را به علاقه ای که می پرستیدم ابتدایش را. هنوزم حس ِ علاقه کافیست هنوز هم رمز ِ نوشته هایم باقیست. خداحافظی ها معنای ظاهرند تا آسوده باشند گوش های ِ تیز شده. تا مبادا دلهره یابند دزدانی که مرا دزد نامیدند. من سیبم را نچیده سپردم به دستان ِ خدا. همان نوازشگری که مرا آموخت دوستت بدارم. اگر نمی ماند وقتی ثانیه ها جریان همیشگی دارند و من همواره تو را به خاطر دارم قشنگ ترین اتفاق ِ بیست سالگی ام. جاودانه ای مغرور. اگر به جان و دل می سپارم به خود ببال چون بالیدم به همه ی اخم ابروان ِ ساکتت.
وقتی پاییز می آید ناخودآگاه بی پروا می شوم. و بی بهانه تو را صبوری می کنم.

باشو غریبه ی کوچک ِ من

2008-09-12T05:20:00.000-07:00

آه کانکودوری!
تو عمق می بخشی
تنهایی مرا...
باشو
...
زمزمه ی این روزهای من
...
...
از من نیست ولی خود ِ من است!

Your hands are mine whenever I want...

2008-09-07T11:06:00.000-07:00

مرور لحظه های ِ سپری شده مرا اوج می سپارد به آغوش ِ نداشته ات. به حسی که باورش کردم هر جا باشد مال ِ من است. هر کسی که در آن جای گیرد متعلق به من است. پلک هایت که در عبور از مرز ِ خاطرم سنگین می شوند به نشانه ی خداحافظی همه ی خواستگاه ِ من است. گردی چشمانی که از پشت ِ شیشه ای ِ عینک به واژه هایم تمسخر نشان می داد اشتیاق ِ من است برای ِ نوشیدن ِ همه ی ابهام لحظه ات که مرا با تمام ِ بی تفاوتی اش می خندید به علامت ِ بیهودگی اما می دانست من بیهوده نیستم که هستم سرشار از عشق ِ نابی به نام ِ تو !
و معشوقه ای که مرا سیب نداد و من همیشه او را سپاسگزارم. من که پایم پیچ خورد و صورتم مدام سرخ ِ شاتوت های ِ باغچه. گونه های ِ چال افتاده ام سرخ می شدند با هر نگاهی انگار نوازشی می شدم عجیب. تمام نشدنی است حس ِ باورم از تو که مرا برای ِ دوست داشتن ِ کسی آماده کرد. کسی نمی تواند این معجزه را باور کند جز حس ِ گس ِ احساس ِ من. که تو آن را نادیده گرفتی و من خوشحالم. اگر مدام می روم به مرور روزهای گذشته تنها به این است که تو را در گذشته دارم می دانمت اکنون اما هیچ تصویری نخواستم جز همان فولدر ِ عکس های ِ قدیمی ... برای ِ کسی که می دانمش زیباست. شاید تو باشی. کسی که اسمش ابتدای ِ آسمان است و فیروزه ای نقاشی شده در ذهن ِ من. آسمان ِ فقط مال ِ من؟ می دانم نمی دانی داشتنت را که دارم. شاید باورش را نتوان که من قانعم به همین چهارگوش تا برایت از لحظه هایم که صدای ِ گنجشک می پیچد بخوانم از ثانیه هایی که دورند از تو و رشد می کنند مدام تو را به کاغذ ِ وجودی ام می نگارند. به نام ِ کسی که همزاده ی هبوطی ام بود و هست. نمی خواهم روالی را که کم کند از غیر عادی بودن ِ حضورت. تو برای ِ دست های ِ کوچک ِ جوجو عظمت ِ نامنتاهی ِ بی تکراری که از لا به لای ِ طرح ِ انگشتانم شبنم ِ افکارت می چکد. عاشق را تنها برای ِ معشوقش انکاری نیست. من بیزارم از آدمک های ِ چوب کبریتی اما اکنون همه را مترود کردم از این جا. مدت ِ صبوری پایان یافت و من باز اینجا هستم روبروی ِ بینهایت ِ فردا. چه باشی چه نباشی. یک جایگاه ِ همیشگی با همان قرارهای ِ همیشگی. پشت ِ پنجره ی پر حباب ِ بالای ِ سرت که دیگر نیست. صدایت را نمی شناسم اما با ضرب آهنگ ِ تارهای ِ صوتی ِ تو زندگی کردم و موسیقی ِ اینجا را نواختم تنها برای ِ اثبات ِ ثانیه هایم. آرامم بسیار. آمدنم بهانه ای نداشت جز اتفاق ِ ساده ی فیروزه ای ِ یک آینه و من آن را نمی شکنم به هیچ قیمتی. می دانم روزی سلام می کنم اما تنها نه ! دستان ِ کوچکی ِ فرزندی هم نام ِ تو دستانم را می فشارد به تو نگاه می کند، نمی شناسی اش، می خندد گونه اش چال می شود و تو به یاد می آوری جوجه ی سال های ِ گذشته را.

اکنون انتهای تابستا ن است

2008-09-03T13:14:00.001-07:00

من برگشتم. یعنی بودم هااا. اما اینجا نبودم. سلااااااااااااااااااااااام به سیب، سپیدار و یه کنج ِ خلوت. سلام به یه مهراوه که هنوزم هست عزیز ِ دل. گوشه ی دنجی از سمت ِ چپ ِ سینه ام. راستی حالت خوبه؟؟؟ من که خوبم اما کمی دل تنگ شده برای قدم هایت. هنوزم ادای ِ راه رفتنت ورد ِ زبانم هست. من به قول ِ خودم وفا می کنم. تا ابد اینجام. همین یه چارگوش که مال ِ تو بوده، هست و خواهد بود.
آسمان ِ فیروزه ای ِ مال ِ من! هر کجا که باشی اینجا مال ِ نگاه ِ توست. حتی اگر نباشی و نبینی. این رسالتی است که خاموش نمی ماند. اگر نبود واژه های ِ مال ِ تو، چون من نبودم در این دنیا. اما اکنون زنده ام. کسی مرا زنده کرده که دوست داشتنیست. بیشتر از خودم مرا دوست دارد. آمدنم به بهانه ای نیست که تمام ِ بهانه ی اینجا همان سه سال ِ پیش در آن حیاط ِ عرفان شکل گرفت و تو همان نقطه ی هبوطی ِ من بودی، هستی و خواهی بود. می خواهم ثابت کنم که عشق ماندگاری ثانیه هاست. غصه نمی خورم برای قصه ای که ساختیمش. لذت بخش بود تمام ِ لحظه هایی که می شد داشت و نخواستم که بشه داشت. روزهایی که می گذره انتهای ِ تابستان ِ و من بی پروا دوست داشتنی شدم. آخر می خواهد پاییز شود؛ فصل ِ اساطیری ِ وجودیت ِ تو و الهام ِ ذکر ِ عاشقانه ی یک واژه که تو شدی برایم باران ِ ماه...
هنوزم دل نگرانی هایم پایان ندارد وقتی از تو دورم.
اگر نبودم واژه هایم محفوظ مانده. دلم برای ِ نگاهت تنگ است و سرمای ِ نفس هایت را طلب دارد تا دوباره مست شود بی بهانه. صادقانه تو را خواهم داشت در همیشه نبودنت من هستم جاری.

هیس ! اینجا رو هیچ کس نمی بینه ؛ نه؟

2008-03-01T09:22:00.000-08:00

عبور که می کنی
! صدای ِ قدم هایت را نشنوم

عبور که می کنی
در را پشت ِ نگاهت ببند
، تا چیزی از باقیمانده ی احساس ِ خرد شده
! با مشت های ِ بی امانت نشنوم

، بلور ِ شیشه ای ِ وجود را به اسارت بردی
!بس نیست ؟؟

! من انگار بد شده ام
و تو کنار ِ رودخانه ی واژه های ریخته شده
از باتلاق ِ یک رابطه ی بی کلام
بی هدف قلاب انداختی
، شاید که ماهی ِ سرخ
! ... طعمه ی ِ نگاهت نشود

ماه صد و چهل و دوم

2007-07-28T21:30:00.000-07:00

اصلا پایان چه اندازه مهم است
وقتی جذابیت ِ اکنون مرا گیج کرده
تا ثانیه های ِ بعد را جمله سازی کنم
باز هم می گویم که توبه گوی ِ هیچ هنجار ِ شکسته ای نیستم
اگر بچگانه بود، چون ابتدایش بچگانه بود
اما بلوغ ِ این هرم ِ سه بعدی
از من، تو و خدا
قابل ِ بازی گرفتن نیست
آن زمان که من از یک حادثه تبدیل به یک فاجعه شدم
و من باید خودش را از صحنه ی وقوع ِ یک تنفر محو کند
تا بازی گردان خود داوری کند
کجای ِ کار مورچه ای لگدمال شده
و کجا تیله ها، جهان ِ واقعیت را پیموده اند
و اشک هایمان را قلابی کردند
وقتی من خودم را نمی شناسم
وقتی تو خودت را انکار می کنی
بهتر است از حصار ِ تمسخر ِ دستان ِ من
نگاه های ِ وحشی ِ دوست داشتنی ِ تو
گذر کرد
از پادرمیانی ِ احساسی که تو نمی شناسی اش
و من با او متولد شدم
باید خاموشی را ترجیح داد
باید قبول کرد که ذهن ِ من
!فقط اجاره ی توست
شرمنده نمی توانم برای ِ تنها دو سال ماندگاریت، تو را شریک کنم
حاضرم دستی بدهم که خالی شود
!اینجا ضابطه حکم می کند نه رابطه

باید مهارت هایت مهندسی باشد
باید عمق ِ نگاهت جهت داشته باشد
این همه عمق دیگر به درد نمی خورد
بگذار پوس کنده بگویم
اگر تنها با این عمق پیش روی، خانه دار نمی شوی
یک دایم الاواره
باید با هدفت راه بروی
معده ای که مزه مزه می کند یک شیرینی ِ تازه را
سیر کردنش کار ِ حضرت ِ فیل است
مگر می شود کسی را دوست داشت و آغوشش را نداشت
یا او را نبوسید؟؟

...بغلم کن

2007-07-24T23:34:00.000-07:00

بهترین جای ِ جهان، فرصت ِ آغوش ِ تو

مثل ِ یک در پشت ِ سر

خوش صدا در بسته شد

بغلم کن
بغلم کن
وسط ِ جریمه
سرِ هر امتحان
آخر ِ خط ِ شب

معبدِ شاعران

بغلم کن

به رسم ِ مرغ ِ دریایی

پر از پر ِ تماشایی
به سوز ِ ساز ِ تنهایی
درین سیلاب ِ زیبایی
برقص

برقص

به پیچ و تاب ِ یک پیچک
به شکلِ آخرین میخک
به یاد شمعی در رگبار
دو سایه در هم بر دیوار
برقص
برقص
برقص
برقص
برقص
برقص
برقص

...
بغلم کن
بغلم کن
بغلم کن
بغلم کن
...

!مهم نیست ماه ِ چندم

2007-07-24T21:50:00.000-07:00

در مرز ِ نگاه ِ من

از هر سو

دیوارها

بلند

دیوارها

چون نومیدی

.بلند است

آیا درون ِ هر دیوار

سعادتی هست

و سعادتمندی

_و حسادتی؟

که چشم اندازها

از این گونه

،مشبک است

و دیوارها و نگاه

در دوردست های ِ نومیدی

،دیدار می کنند

و آسمان

زندانی ست

از بلور؟

*****

!امروز سوم مرداد هزار و سیصد و هشتاد وشش؟

ماه صد و چهل و یکم

2007-07-24T21:45:00.000-07:00

آنچه خواستم دانستم
دیگر مرا کاری نیست
جز بغچه ای که باز نشده قصد دارد بسته شود
نه ترسی دارم و نه دلی
محکوم بودم به یک احساس
احساسی که شهوت خواندنش
و برایت تمام ِ نجابتم را عریان کردند
ندانسته هایشان را برایت دلیل و مدرک کردند
و من دست هایم خالی بود
...دست هایم بسته بود

اگر دلم گرفته از همه ی کوتاهی افکارشان
به خاطر ِ همه ی داستان ِ مجنون و لیلی که ازنگاه هایم برایت تجسم کردند
مرا شکستند
عزیز بودنت پاک بود
ولی بود
!من بدرقه ی راهت می کنم تا ابد تمام ِ خنده هایم را
سفر به سلامت
اما دیگر تضمینی نمی دهم که با عبورهایت
بلرزم
یا بشکنم
من در پس ِ تمام ِ دروغ ِ امروز
آسیاب شدم
و چیزی برای شکستن ندارم
برای ِ تمام ِ دروغ ِ بهار، دورغی که حسم به آن دامن زد
اما من اکنون حقیقتم
نه حتی واقعیت
من حقیقتم که آن ققنوس ِ متولد شده منم
خوب نگاهم کن
اگر مجازات ِ تمام ِ این دو سال سکوتت تمام شده
من از امروز در زندان ِ شماره ی 3 حبس می شوم
تا ابدیتی که حتی به هم نمی رسند
همه ی سهمم را بخشیدم
تا تبرکی باشد برای هیجان خداحافظی هایت
اگر دریغ کردی
امروز نوبت به من رسیده
من تمامم را امروز تقدیم کردم اما فردا روز ِ تازه ایست
فردا من فقط من هستم و
تو نمی دانم چه خواهی بود
در هبوطت دعا کردی؟
و من، این بار اجابتش می کنم
غصه می شوم برایت
چون من همه ی واژه های بدرودم را اشک ریختم
خالی شدم
اما تو حتی نمی دانی با چه کسی خداحافظی می کنی
نمی شناسی مرا
و به شنیده هایت زخم زدی
اما حیف که جایش ماندگار است
و من هیچ تضمینی نمی دهم
خوشحالم که بازیچه نبودم
ولی بازیچه ات کردم
حسابی رقصاندم تو را
اما امشب تمام شده
باید دست هایم را رها کنی
شاید فردا دستانم به مهمانی ِ دستان ِ تازه ای
عطر ِ نعناع را نقاشی کنند
و سرشارم کنند
توبه گوی ِ هیچ ثانیه ی گذشته نیستم
که تمامشان مقدس بود و ناب
من به هیچ گناهی عفو نمی خواهم
که از تمام ِ بَد ِ کردارم زندگی کردم
پس تاسفی نیست چون فردا روز ِ تازه ایست
باید روی ِ پاهای ِخودت بایستی
و خودت خدا را لمس کنی
حتی اصراری نیست که حقیقت را بدانی
همه را مثل ِ تمام ِ دو سال سکوت کن
تا شاید روزی دانستی
پچ پچه های این و آن را
که مرا در چشمانت نابود کرد
و تو ترسیدی
مرا با ترس ِ تو کاری نیست
که حتی گفتن ِ نفرت را هم جرئت نداشتی
چه رسد به یک حس ِ ناب ِ دوست داشتن
این یعنی پایان ِ تو
ولی من هنوز سرشارم
و زنده ام
نفس می کشم
از زیبایی ِ ها لذت می برم
و اما تو بازنده شدی
کودک ِ بیست وچند ساله ام
چون حتی اگر باران ِ دشنامم می کردی مرا نمی دیدی
!من خیلی زود تر رفته بود

ماه صد و چهلم

2007-07-23T12:20:00.000-07:00

دلت شور می زند کودک ِ چند سال و نیمه ام؟
انگار امشب آسمان به میهمانی ِ چشمانم می آید که دلشوره دارم
همه چیز آماده است؟ دست هایم باشند برای یک پذیرایی ِ ناگهان
!ناگهان نلرزند قطره های اشک در یک نگاه ِ بی قرار به ستاره ام
ستاره چشمک می زند
دلبری می کند، با هر بارخیره شدنم به زیبایی ِ عمق ِ چشمانش
می خواهم زبانم را گاز بگیرم
می خواهم دستانم بی اختیاری نکنند و برگه ها را سیاه ِ دوست داشتنش نکنند
اما او دلبری می کند
دل می برد از من ِ بی دل
با احساسم توپ بازی می کند
گاهی پرتم می کند به یک سیاهی ِ نامعلوم که نمی شناسمش
دورم می کند و من تنها
در خلاء بی نفس کشیدنم زندگی می کنم
ولی زیباست برگشتی که خودش کهربا می شود و مرا به عمق ِ درونش می کشاند
!...وای که در او یکی شدن چه جذابیتی دارد

!چه جذابیتی دارد
چشمهایش را ببین
انگار دارد مرا ورانداز می کند برای ِ یک رقص ِ ناآگاه
با چشمانم التماس می کنم
مرا انتخاب کن
دستانم را بگیر
با من برقص
تو را به اوج ِ آسمان خواهم برد، چرخشی نه چندان سریع
آهسته آهسته غرقت می کنم
انگار می لرزم
به خودم که برمی گردم
درون هیچ شبهی نیستم که برقصم برایت
اینجا هستم
!روبروی یک سخنران که از آسمان ها قصه می گوید، قصه

!و من تو را پشت ِ یک فلش ِ ناگهان ِ دوربین تجسم می کنم، خیره به من
تو عکس می گیری از تمام ِ من
من قانعم به عبورهای ِ هر چند گاه و بیگاه
هر چند تند و بی دلیل
من سرشار می شوم وقتی حضورت حس می شود بر ثانیه هایم
اما تو قناعت نمی کنی مرا
تمام را می خواهی
دستانم را می خواهی
افکارم را می خوانی
مرا حبس می کنی در گوله ی چشمانت
من به نگاه هایت
به حس ِ عجیب ِ دوربینت
به اوج می رسم
اما تو مرا می خوانی
می خوانی تا غرق شوی
تا غرقم کنی
تو به عبورهایم قناعت نمی کنی
می خواهی برایت قربانی شوم
می خواهم قلبم را ببویی
لمس کنی احساس ِ شیشه ایم را
و کم می آورم
از احساسی که دیدنی نیست
کم می آورم از سکوتت که چه التماسی دارد
چه نیازی است برای ِ من گفتن
و تو نگفتن
چه خواهشی است برای ِ من باریدن
و تو تنها بغض شدن؟
دزد بی معرفت هستی که فقط اشک هایم را می دزدی
تو حتی به اشک های ِ من قناعت نمی کنی
می خواهی تمامم مال ِ تو باشد
باورت نشده که ثانیه ها تو را برایم تیک تاک می کنند
کشف ِ یک فاصله که میانش دانه پاشیده ام شاید
!...گنجشک ها دانه ها را به تو کم کنند

کاش سوژه ات بودم در یک فضای اطرافم
وقتی هیجان زده ی یک آهنگم، یک صدا و شاید تجسم یک نیاز
یک صندلی ِ خالی کنار ِ یک زیر پله
!چقدر پر هجوم به نظر می رسد وقتی تمام ِ وجودم را چشم می شود برای ِ یک وجود به اسم ِ تو
کاش بودی
کاش برایم مدام از تنهای هایت قصه ی شبانه بودی

و من برای تک تکشان اشک می ریختم
چه لذتی دارد رها شدن در آغوش ِ خاطراتت
!اما انگار در گودال های ِ مریخ جا گذاشته ای مرا

!حتی دیدنم برایت سکسه می شود مثل ِ سیگار
"وای کاش نمی دیدم"
"وای دوباره چه کنم این افکارِ فراموشی "
" وای هیجان ِ نگاهش"
" وای خنده های ِ پر عصبیتش "
نمی شود جای ِ همه ی این " وای ها" یک بار عمیق نفس بکشی؟
درد دارم، باشد
خنده هایت بغض می شود، باشد
!...اما

نه جز اینم آرزویی نیست
وای" بودن هم عالمی دارد
وقتی با دیدنم تنها همین واژه فضای ِ ذهنت را پر می کند
سانسور می شود تا درگیری ِ بودنم کم شود
و تو
...فقط از دور خدایا کنی

خدا صدایت را شنیدار است
شاید دعاهایت مستجاب شود
! من در آتش ِ تو ققنوس ِ تازه ای باشم بدون ِ تو

من و سوده ی من

ماه صد و سی و نهم

2007-07-22T21:46:00.000-07:00

فکر می کردم
تو رو دیدن
یه تولد
یه طلوع ِ، تو غروب ِ آشنایی
ندونستم که رسیدن
یه بهونست
یه بهونه
واسه لحظه ی جدایی
جدایی
جدایی
بی تو غریب ِ غربتم
آماده ی شکستنم
با من بمون
بمون
بمون
با من
که عاشقت منم
منم
منم
منم
ندونستم نرسیده، تو شروع قصه میری
آرزوی ِ زندگی رو میری و ازم می گیری
ندونستم که رسیدن
یه بهونست واسه رفتن
واسه پر پر شدن ِ تو
!واسه ویرون شدن ِ من

تا کی باید حسرت ِ مهربانی ِ نثارت را در کوله پشتی ِ دلتنگی هایم روی ِ دوش بکشم. وقتی بی بهانه می خوام در نگاهت غرق شوم و چشمانت، که با عینک ِ تازه ای به دنیا نگاه می کند را ستایش کنم. تا کی باید بلرزم وقتی برای خوردن ِ سلام ها مجبور می شویم که با قدم های بزرگ از کنارها عبور کنیم و یک ملاقات تمام می شود...در دلم خدا خدا می کنم که بیرون نخواهی رفت و بمانی در پس ِ همه ی حس ِ شاعر شدنم که بی تو معنای ِ تمام ِ واژه هایم بی مخاطب ترین خواهد بود. و نوازش هایم بی تعریف تر از همیشه می شوند وقتی تنها بر گونه هایت نقش بستند دستان ِ کوچکم تا اشک های ِ نامرئی ِ تو را پاک کنند. دستانم این روزها تهی تر شدند، دلشان یک تو را می خواهد اما سهمشان کابوس ِ یک خداحافظی می بینند که با هر چه تلاش هم به خاطرم نمی آیند اما درد دارند تصور ِ روزی که بی نگاه ِ "من رفتم"، بروی و من حسابی بی تویی را درد بکشم. نمی ترسم چون خدا مال ِ تقدس ِ لحظه های ِ ماست و من فقط دل داده ام. همین! دلداده به یک کودکی مثل ِ خودم که برای ِ داشتنش فقط سلام کردم و در برابر ِ شیشه ی درونش نماز گذاشتم؛ آخر خدای ِ درونش زیبا ترین خدایی بود که تا به حال به آن سجده کرده بودم... همین یه کم کافی است برای تمام ِ نبودن هایت. همیشه باش ِ من باش، دردانه ی همه ی باران ِ ماهم

ماه صد و سی و هشتم

2007-07-21T20:24:00.000-07:00

می دانی همه ی کنایه هایی که دیوار می زنند به در
یا قاب میخ می شوند به دیوار
یا موش های که گوش می شوند برای ِ دیوار
همه ی پروسه ی طبیعت ِ یک آشنایی است
یک حس ِ حقیقت شناسی که آخر که چه؟
واقعیت ها کهنه شدند
و من
در عطش ِ حقیقت ِ وجودت در خواب هایم
در پرس و جوی حقیقت ِ نگاهی که مرا برد
مرا با خود از زمین به عرش معراج داد
و من
دست و پا می زنم
من واقعیت را به همه ی اطرافم فروخته ام
اما حقیقت را کسی نمی داند که چرا...
حتی تو هم نخواستی بدانی اش
چرا کاری کردی تا قدم هایت رویای ِ چشمان ِ بسته ام باشد
و همه ی اخم هایت را از بَر نقاشی کنم
تلاش های ِ به بن بست رسیده
به خاطر ِ جریان ِ ناخودآگاه ِ رود ِ ناخواسته ای بود
که هنوز راه ِ دریا را گم کرده
قطره هایش مدام کم می شوند
بخار می شوند
آسمان همه اشان را بلیعده
کسی پاسخگوی ِ این دزدی نیست
چرا باران نمی شوند
چرا ابر نمی شوند
قطره های دور شده از بستر ِ یک پدر...
دیگر هرچه تیر زدن به قلب ِ آسمان بی نتیجه است
آسمان بی دل شده است
تیرها تف ِ سر بالا می شوند برای ِ قلب ِ رود ِ بیچاره

داستان ِ کوتاه از امروزهای یک جوجو

2007-07-17T10:32:00.000-07:00

جوجو از دیروزها لاغر تر شده

همه نگرانش شده اند

مادر بغضش را می شناسد

و جای تمام ِ اشک هایش گریه می کند

دستان ِ مادر بوی ِ دعا می دهد

و آش رشته ی اول هر ماه هنوزپا برجاست

و پدر

پدر مثل ِ همیشه دلواپس است

پدر برای شاهزاده ی قصه ی جوجو نگران است

و از سربه هوایی ها و شیطنت های جوجو عاصی

نگران ِ اسبی که در خواب های جوجکش

به جای ِ سپبد، سیاه ِ سیاه است

پدر همیشه تعجب می کند

و نگران می شود که چرا جوجکش

با همه ی جوجه های دنیا فرق دارد

راز ِ این همه تناقض های خواستنی اش کدام شب

برایش رویا شد

پدر غصه می خورد و مادر شربت ِ آلبالو را برایش هم می زند

پدر جوجو را هر شب می بوسد و برایش

داستان ِ دلدادگی ِ 20 سالگی اش را

با هیجان تعریف می کند

از هراس های عاشقی

که کسی آن ها را نمی شناخت

و تنها بود؛ خیلی تنها

مادر همیشه ساکت است

با سکوتش درد و دل می کند برای جوجو

هر روز سراغ ِ آسمان ِ جوجو را می گیرد

او پر است از دلشوره های جوجویی

دلش می خواهد جوجکش شبی تب نکند

همیشه صبح برایش از رویای صادقانه ی دست های آسمان بگوید

رویای دست هایش که از این سر ِ خیابان

تا آن سر ِ خیابان

با هم عبور می کردیم

از سرمای ِ حضورش و لبخند شیرینش

جوجو حالش خوب است

خنده های ناگهانی اش همه را نگران تر کرده

مسی خاله هر شب برایش داستان ِ خداحافظی ِ متین را تعریف می کند

او می خواهد دلش سنگ باشد

به خاطر تمام ِ یک سالی که متین رفته

جوجو دلش خیلی برای ِ متین تنگ است

اما او مادرش را فراموش شده

جوجو راستی حالش خوب نیست

غصه دارد برای همه ی غصه ی چشمان ِ خاله

غصه دارد برای اجبار عبورهایی که نباید

نباید آسمانش را ورانداز کند

باید کور شود

وجودش نامرئی باشد

جوجو غصه دارد

که باید چشمان ِ قشنگش را از چشمان ِ قشنگ ِ آسمانش ببندد

تا عظمت ِ نگاه ِ آسمان وجودش را بار ِ دیگر عهدشکن نکند

تا دوباره نرنجاند

و عصبانی نکند

وای که چقدر دلش نگاه های خیره می خواهد

بدون هیچ ترسی

بدون ِ هیچ اخمی

بی خیال از اینکه کسی او را ببیند

حتی آسمان هم او را ببیند

او دلش می خواست جایی داشت

در جملات آسمانش

در پشت تمام ِ احساسی که نمی داند

!جایی برای ِ او دارند؟

می خواهد رها باشد

و یک بوس ِ کوچولو از لپ های آسمانش هدیه بگیرد

ماه صد و سی و هفتم

2007-07-16T21:00:00.000-07:00

همه ی ما آوارگان ِ دوری ِ ناخواسته ایم
پس باید صبوری را شوکران ِ تلخی خورد
باید شاعرانه بودن ِ نگاهی را قورت داد
،مبادا کسی بویی ببرد
عاشقی رنگ ِ دلباختگی
رنگ پریدگی
سردرگمی ِ مزمن
پریشان حالی ِ بی فرجام است.
!باید گم شود، دور شود، حتی یک خط از جملات ِ من و تو
تا شاید سهم ِ گورستان تاریخی ِ هر چند بی در و پیکر باشد
نصیب ِ جویندگان ِ ندیدن ها و نبودن های یک فیروزه ای
یک تکه سنگ ِ آبی، که همیشه مخفی ماند در مشت ِ یک عشق
این است رسم ِ آراستگی ِ واژه ها، تا همه به هارمونی ِ لطیفش افتخار کنند
یک ظاهر ِ بی دغدغه،
بی هیجان ِ عبور،
ظاهری با تمام ِ شرایط ِ یک ظاهر
داخلش غوغای سقوط ِ یک پَر، از آسمان ِ هفتم است
که در راهش می رقصد و می رقصد
و همه می ترسند،
می ترسند که حرکات ِ ناموزونش بلرزاند تمام ِ انسجام ِ سکوتش را
،همه چشم می شوند
،همه گوش می شوند
تا شنوای ِ نگاه ها را بخوانند
!تا بفهمند زبان ِ گنگ ِ خلاء میان ِ نگاه من و تو را

بالاخره پَر سقوط را باور می شود، چه سود؟
سود ِ یک دنیای ِ بی تجربگی،
تا تمام ِ سلام هایمان را علامت سوال کند
اینکه چرا دستانم برگه ها را غریبه شد
چرا تمام ِ نجابتم روی آسفالت ِ داغ ِ خیابان تلو تلو می خرد
و من شبهی شدم در نگاهش
یک دوره گرد ِ شاعر مسلک
!همین
وقتی دست هایم جلوتر از پاهایم آغوش را زوزه می کشند
معنای ِ خالی بودن، تمام ِ آغوشم یک بلاگ ِ خالی می شود
همیشه خالی
و همه عبور می کنند از درونم بی آنکه لمسی شوند
اینجاست که واژه هایم تیز می شوند
می بُرند سادگی ِ یک ارتباط را
ارتباط معنای ِ دل سپردن ِ تو نیست
معنای ِ بی کرانه بودن چشمانم در عمق ِ آیه ی نگاه توست
اینجا می شود که گذشتن های عادی
رنگ ِ ادامه خواهند شد
چون همیشه باید گذاشت وگذشت
تو هم که همیشه رفته بودی
!باید مرا بی خیال شد، از همه ی رفتن ها

نفس هایت عمیق باشد که من وجود ندارد تا طناب باشد
سپردن ِ دست هایت به تکه های پف دار این همه ابر
کار ساده ای نبود که خیال برداشتی
خیال برداشتی از اول مال ِ شکل های نامفهموم ِ آسمان ِ پاییزی بوده ای
زمین را گذاشته اند تا نگاه ها نصف شود
تا هر بار که دیدنی می شوی،
لزومی به گزیدن ِ لب
قورت دادن ِ بغض
یا فشردن ِ دست های یک دوست نباشد
شاید به نفع ِ تو باشد
اما مرا که همیشه دوری عذاب داشته
پس همه ی دلتنگی هایم را بی خیال
دلشوره ابدیت ِ حضور ِ من است.
آن هنگام که صدای ِ شکستن ِ درونت را
از فرسنگ ها می شنوم
وقتی که سایش ِ نگاهت را روی دیوارهای بدون قاب
تحمل می کنم
خواهشا خنده هایت را ضبط کن
مب خواهم هر بار شوریده ام
روی تمام ِ دلشوره هایم خط ِ بی اعتنایی بکشد
دل خوش شوم به خنده های سرخوش ِ تو
باورم شود بال هایت سالمند
باور کنم احساسم دروغ بوده، وبا آرامش آرزو کنم
وقتی خس خسه های بعد از دویدنت
نفس کم می آورد تا برایم باشی
!من آخرین تنفسی می شوم تا زندگی را زندگی کنی

ماه ِ آرزو

2007-07-15T01:05:00.000-07:00

امشب آرزو تاب ِ قل خوردن روی کاغذ را ندارد

شب است، اما نقره ای

نمی دانم فردا همان کهنگی ِ دیروز است که نبودی تا لمسش کنی

یا فردا همان فردای ِ مبادایی است

همان مبادای ِ بی غش

آرزو غصه ی گفتن ندارد

آرزو همیشه آرزو مانده تا باور شود

آرزو با طنابی پیچیده شده به گلوی ِ آسمان

هر بار که می خواهد به صاحبش لبخند بزند

پایین تر آید

آسمان را تا مرز ِ خفگی پیش می برد

و آرزو غصه دارد

نه تاب ِ خس خس های ِ آسمانش را می تواند باشد

نه دوری از دلداده ای که مدت ها صدایش کرده

و هر بار که شنید حتی لبخند هم کوتاه شد

نگاهش دور شد

مبادا ، مبادایی خفه شود

مبادا سلامی اجابت شود

پاسخ ِ لبخندی به ترشی ِ آلوجه های زیر ِ بازارجه

وجود را جمع کند از دیدارهایی به این ملسی

...دلم خواست که

امشب چشمها آسمان ِ نقره ای ِ آرزو را مهمان است

قسم می دهند که نه طنابی به جا مانده

نه گناهی سرزنش شده

امشب همه پاک ِ یک خرجین گناه های بی سر وته شده اند

به بزرگی ِ نگاه هایی که مال ِ تو نبوده و نیست

!اما تو آن ها را دزدیدی

!...آنچه اصل است از دیده پنهان است

2007-07-14T23:50:00.000-07:00

کودک به سمت ِ من نمی آمد، فقط قدم می زد،
گاهی تند ؛
گاهی کند ؛
کودک با خودش حرف می زد و لبخندهایش گاهی به آسمان می رسید
کودک ِ مو طلایی، همه چیز برایش جذاب بود
آدم ها برایش افکار ِ احمقانه ای بودند که تصورش خنده هایش را تشدید می کرد
تنها یک زمان آدم ها را زیبا می دید
در رختخواب ِ ستاره ی خود زیر ِ یک پتوی ِ نرم، انتظار ِ داستان ِ تازه ای را می کشید
آدم ها برایش قصه گویان ِ قهاری بودند
ثانیه ها را تلاش می کرد تا تصویر ِ قصه گو در ذهنش محو نشود
اما به نیم ساعت هم نمی کشید و رویای ِ آدم های رویایی پاک می شد
او همیشه می گفت: اگر کسی گلی را دوست داشته باشد که در میلیون ها سیاره فقط یکی از آن پیدا شود همین کافی است که وقتی به آن ستاره ها نگاه می کند خوشبخت باشد. چنین کس با خود می گوید:" گل ِ من در یکی از این ستاره هاست"
ولی اگر گوسفند گل را بخورد برای ِ آن کس در حکم ِ این است که تمام ِ آن ستاره ها یکدفعه خاموش شده باشند...
!همیشه بعد از این جمله یاد ِ گل ِ خودش می افتاد و می زد زیر ِ گریه،
و من همیشه برای ِ گوسفندها پوزه بند می کشم تا هیچ گلی خورده نشود؛ تا هیچ کودکی خواب ِ آشفته ی نبود ِ گلش را بغض نکند. وای که چه اسرار آمیز است دنیای ِ اشک...

ماه صد و سی و ششم

2007-07-12T00:10:00.000-07:00

کلنجار می روم هر زمان که نوازش ِ روحت بر روی تنم جا می گذارد
کلنجار می روم که نباشم شاید دیگر عصبانی نباشی
کلنجار می روم که نببینی نگاهم را شاید که آرام بگیری برای ِ همیشه
کلنجار می روم که عادی باشم وقتی همه هستند
اما زمین هم برایم چاله می سازد تا به مرز افتادن برسم
من با همه ی کلنجارهای ذهنم کلنجار می روم به همین سختی ِ بیانش
تو مرا نمی بینی و من سعی می کنم که فقط تو را ببینم
سعی می کنم دیدارهایمان ترجیحا از پشت ِ پنجره باشد تا یک عبور
تا عبوری که صدای ِ لرزان ِ تو را ابدی شنوا شوم
و اخم هایت دلم را شکننده تر کند
من خودخواهی ِ نگاهت را می پرستم
لزومی ندارد تو را با عصبیت ِ لحظه های بی خودی ام برنجانم
برای ِ من دانستن ِ حضورت کافی است
پس بهتر است که نبینی حضور ِ شیشه ای ِ مرا
هر چند جیوه پاشیده ام تا تنها خودت را ببینی
نه چیزی که دلیلی برای ِ دیدنش نداری
دلیلی نداری گه نگاهت مثل ِ من به دنبال ِ گمشده ی دستانت بگردد
وقتی دستانت همیشه مال ِ توست
اگر حسودی می کند چشمانم
و همیشه به دستانت نگاه می کند
به دل نگیر
آخر این تنها سهم ِ من از داشتن ِ توست
کمی بیشتر یا کمتر چه فرقی می کند
وقتی تو همیشه آغوش ِ دستانت را داری
و دستانم برایت از جوان بودنشان قصه گویی می کنند

ماه صد و سی و پنجم

2007-07-09T21:25:00.000-07:00

گفتند از بی تعریفی ِ همه ی واژگانی که دو سالی می شود سرود ِ زیبایی ِ نگاهت را سر داده. از گیج کننده بودن راحت ترین کلمه ام وقتی برای ِ تو می شود شعر.
می خواهند همه ی اسرار ِ ساده ای که نمی دانم اصلا باورشان کرده ای،فریاد بی پرده ای سر دهم تا همه بدانند چه کسی در پس ِ سختی ِ جمله هایم نرم می رقصد. اما چرا کسی را باید فهماند وقتی دست هایم برایت ترسان تر از حتی یک بار تجربه است. و من عاشق ِ خودخواهی همه ی دریغ ِ دستانت از تمنای ِ بی کران شدن در هرم ِ نفس هایت هستم. برایم کاری ندارد نقاشی کردن از تمامشان نیمه شب هایی که از کابوس،خیس ِ عرق می شوم و حتی آغوش ِ اتاق ِ آبی ام هم نیست تا آرامم کند. یک تبعید ِ اجباری که من راشب های زیادی است از معنای ِ خانواده ام دور کرده و نمی دانم تا کجا خرکشم خواهد کرد و تو در ثانیه های بی حضوری برایم بوده ای . برای ِ همین است که عبورهای پر از اخم ِ تو، عصبانیت ِ خنده دارت برایم عجیب نیست. زندانی شدن در بال هایم یک کابوس شده برای بینهایتی که چشمانت مرا مجذوب ِ خود کرده. نمی دانم های زیادی است که از مرز ِ کم محلی های گاه و بیگاه گذشته. آخر من چیزی نمی خواهم که ترس ِ از دست دادن مجبورت کرده فرار را به قرار ترجیح دهی. عجیب تر از همه،چهره ی دزدی است که از یک جوجو ساخته ای. من سهم ِ خودم را تمام ِ باران ِ ماهی می دانم که دیگر چه فرقی می کند می خواندی باران های شبانه اش را یا تازه غرق ِ دلدادگی اش شده ای. چه فرقی می کند که هیجان های هر بار دیدنت را از پشت ِ قاب ِ خاطراتم لمس کردی یا هنوز هم نمی دانی من در هنگامه ی عبور از نگاهت هنوز همان جوجک ِ بی دلی هستم که کسی از لرزش ِ کوچکی ِ قلبش خبری ندارد. وقتی نگاهت را بر می گردانی، پر از خساستی می شوی که گمان می کنم فکر کردی مال ِ خودت هستی؛دریغ از این که تو دو سالی می شود برای دلم، آسمانی پر از پاییز های رفته و مانده به راه. من با همان سردی روزهای اول شاعر شدم هیچ اصراری به ترحم نگاه های مهربان ِ کسی حتی تو را ندارم اما مهربان باش چون کوچکی ِ قلبم تحمل این همه بهتی که نمی دانم چرا تمامی ندارد را تاب نمی آورد.

ماه صد و سی و چهارم

2007-07-07T21:10:00.000-07:00

به دست هاش فكر كن هر چند مغرور، مجبور شدند برايت جمله هاي هر چند كوتاه خلق كنند. به احساسي كه سر ِ‌ انگشتاش جمع شده بود و با اكراه ِ تمام روي كليد هاي سرد مي رقصيد. به چشم هاش فكر كن كه با نگاه به جمله هاي بي سر و ته ِ تو گرد شده بود و لب هاش كه سكوت رو توي همه ي اين مدت قشنگ تر ديد. شايد به اين فكر نمي كرد كه واقعا تو چمدون جا ميشي يا بايد براي قاچاق ِ همه ي احساست حاضر بشه تو جيب هم جات بده. واي، به اين همه لذت فكر كن كه تو مي تونستي بي بهانه فقط بنويسي و اصلا منتظر جواب نمونده خط ِ‌ بعدي رو با يه عالمه نقطه باهاش بازي كني . تو ثانيه هايي كه مطمئن بودي دست ِ چپش رو مشت كرده، مي خواد به جايي بكوبه و داره يك دستي تايپ مي كنه. فكر ِ اين رو نمي كرد كه قلبت طاقت ِ اين همه فشار رو نداره. دست هاش به دنبال ِ‌ رهايي بودن اما تو رهاشون نمي كردي و وادارش مي كردي تا با تو برقصه، با همه ي غروري كه اون رو جذاب تر از هميشه مي كنه. لذت ِ بي پاسخ موندن ِ همه ي سوال ها پر از خنده هاي بلندي مي شد كه چشم هاي گرد شده ي اون رو تصور مي كرد كه عصبانيه؛ خيلي عصباني! به قايم شدن ِ‌ وجودت زير ِ‌ ميز تا كسي لرزش ِ‌ چهار ستون ِ بدنت رو نبينه، وقتي مجذوب ِ‌ اظهار بي تفاوتي انگشتاش براي حتي يك كلمه مي شدي و از همه ي خسيسي ِ‌ احساسش براي يك بار ديدن فرياد ِ سرخوشي سر بدي كه چقدر بي اندازه خواستني شده. عجيب بودن همه ي محتويات ِ كيفت كه امروز پر بود از نشونه، پر بود از خاطره تا به وقتش براش پرده برداري كني. اما اون مي دونست كه حضورش همه ي برگه هاي بي خودي ِ تو رو به باد داد.
من انكار همه ي بودنت را در ثانيه هاي بي قراري شبانه ام مي پرستم

ماه صد و سی و سوم

2007-07-05T06:26:00.000-07:00

و من جان ِ تازه یافتم برای دوباره چکه چکه شدن تا واژه ها برایت از سر بگیرند ترانه های کوچکی ِ دلم را، که تاب ِ نبودنت را نیاورد و امروز برای ِ من بودی. چقدر همه ی داشتنت هیجان انگیز است وقتی خودت هم نمی دانی هم قدمم شده ای. وقتی جای ِ قدم هایت ستاره های چشمک زنی می شدند تا گم نکنم، سایه های حضورت را؛ سایه ات به دنبالم می دوید و در مشتم جا می گرفت. مثل ِ قبل نبود، جا گرفت و من در مشتم لمس کردم همه ی خنکایش را که چه طعم ِ به یادماندنی برایم داشت بستنی ِ ناخواسته ی تو! برای من ساختن ِ همه ی بازی های کودکی کار ِ ساده ایست، وقتی شیطنت ِ چشمانت آمیخته ی کودکی ِ خنده هایم همه اش در قدم های قرمز ِ سه بندی هیجان به بار می آورد شیطان هم برایم تعظیم می کند. عابرهای خیابان چهره ی تازه ی تو می شوند و من همه را اشتباه می گیرم. وقتی روزها خواب نمایم می کنند، تمام ثانیه هایی که چشم بندی کردم صحنه های یک رویا می شوند که راستی آن شب بود که قدم هایش را از این سر ِ خیابان تا آن سر ِ خیابان شمردم؛ چند تا بود؟ آهان ...! نمی ترسم که سرخ شوم یا رنگ پریده باشم در هنگامه ی شیطنت ِ نگاه هایمان در فاصله ای که زیاد هم دور نیست. ت واخم نمی کنی اما خنده هایت پشت ِ نقاب ِ جدیت ِ قابل ِ تحسین مخفی می شود اما من خنده باران می شوم، پر از ورجه وورجه های از روی سرخوشی، مستی، مدهوش و بی هوش. زیر ِ لب می گویم خواهی آمد، وقتی که خواهشم پیش دستی می کند نیاز ِ یک کلمه ی سه حرفی را که در خلاء سنگین ِ یک من و تو، سرخ شده و نمی خواهد نصیب ِ دست فروشان ِ زیر ِ قیمت فروخته شود.

...ماه ِ دوباره

2007-07-01T22:34:00.001-07:00

یادمان باشد تنها هستیم
و
در این تنهایی
گوشه ی عمق ِ زمین
و به دنبال ِ کمی ساغر ِ خودرو هستیم
که می ِ ناب ِ صدایش
ببرد هوش ز بی هوشی یک نیمه شب ِ سخت ِ فراق.
شایدم نیمه شبی سخت فراغ.
انتظاری نشود کاش برایم که کسی
که صدایم کند و حال ِ تو را می پرسد
و من از حامی ِ این تنهایی
دلم از هر چه سراغت خالیست
و کسی را نشود تا همه ی حسرت نامت شنوایی باشد
چه پریشان حالی
و چه آمد به سر ِ تنهایی
که شدم عریانش
و همه فهمیدند
که چه اندازه کمی عریان است
کودک ِ احساسم
و چه یخ دستانم
که نوازش هایت، همه از دور فرا می خواند
یادمان باشد تنها هستیم
و دراین تنهایی
که مبادا کسی بویی ببرد
اشک ها منجمد ِ حجم ِ فضای ِ بیرون
خواب ِ خوش می بینم
که چه اندازه زمین مغرور است
و چه اندازه صدایت لرزان
و تنم می لرزد
که بگویم پوزش
می شوم سر به هوا
توی آن کوچه ی لاغر و دراز
که بجویم تشنه
چند روزیست دلم می خواهد
به کسی بر نخورد
بی کلامی ِ نگاهم که سکوتی بی رنگ
همه ی مشترکات ِ ذهنم
همه را پوسانده
و کسی منتظر ِ گفتن ِ اسمت هم نیست
من چه غم می گیرد
و غبار ِ همه ی تنهایی
که برایت دور است
و برایت دورم
همه می پندارند
که برایت دورم
که تو از من دوری
همه باور دارند
تازگی ها کمی بیشتر احمق شده ام
و کسی از تو برایم سخنی گویا نیست
دختر ِ رویایی
بی شک این بار عاقل شده است
و تمام ِ عقلش
همه تصویر نگاهت را بر طاغچه ی تنهایی
گل ِ خودرو کاشته
که همه پندارند این همه تازه علف هست برای هستی
راستی کس چه می داند
وحشی ِ دستانت
می برد اوج مرا تا یگانه هستی
و من از عرش، فلک را به تماشا می بارم
که خدا اینجاست
لای انگشتانم
و من آن را مشت می کوبم که چرا
به دلم می رانی
که پیامی داری
بار دیگر به بهای یک نوازش حتی
گونه هایم را چال می اندازد
که ببین خالیست!
تو چه بی رحمانه
قادری تا که وجودم را بخندانی
یادمان باشد تنها هستیم
و در این تنهایی
مبادا پشه ای کشته شود
دل ِ خاری بسوزد
که چرا طعم ِ نوازش را حسرت شده است
و دل ِ من
به تمام ِ مظلومیت ِ یک شبه ات
می خواهد
رمز ِ این دلتنگی
بشود مال ِ خودت
که بدانی من تو را دارم
تو خدا را
من خدا را با تو دارم به خدا.

تاریخ: یک روز قبل از شنبه 9 تیر؛

ماه صد و سی و دوم

2007-06-16T19:56:00.000-07:00

باید بروم، خیلی زود. زودتر از ثانیه ای که تصمیم می گیری به آسمان نگاه کنی. باید بروم تا نفس هایت تشویش ِ حضورم را نداشته باشد. باید این روزها با آفتاب کلنجار روم چون تصور خنکای سایه ی حضورت در کنارم فقط یک رویا ست. باید بروم خیلی زود. به سرعت خط خطی نمایش ِ شهاب های اسدی که زمستان ِ یخ زده هم نتوانست از رفتن بازدارد و من سرما خوردم شدید. باید یک جعبه ی جدید مداد رنگی بخرم، نقاشی ِ چهره ات هنوز بی رنگ باقی مانده. باید بروم تا آشنا نباشم برای هر تشابهی که از چهره ام دیده می شود. تا دلهره نگیرد نگاهت؛ وای اگر که دوباره ببینمش! باید مهاجر شوم نه در نگاهی یا آهی. باید مهاجر شوم در کناره های سواحل ِ دور ِ نگاهت. معتکف ِ یک دنیا که فقط برای ِ توست اما نمی بینی مرا چون باید بروم، خیلی زود. باید در خلاء میان فاصله های ِ کمتر از یک قدم محو شوم تا به یاد نیاوری هر چه صوت ِ کلامم را. تو زمینی نیستی و من روی هوا راه می روم. می دانم دلتنگم نمی شوی اما برای همه ی دلتنگ نشدنت دلتنگ می شوم. واژه های علاقه ام مردنی نیستند اما باید به پیشواز ِ خفگی ِ مزمنی دست ِ گل ببرم. پر از گل های ِ لیلیوم ِ زرد! برای ِ خودرو شدنم تا علف شدن فاصله ی کمی است. وای که باید بروم خیلی دور... خداحافظی نمی کنم اما باید بروم تا مثل ِ گذشته هایت راحت تر نفس بکشی. دلم برای هرچه طعم سقوط تنگ شده. دستانم همچنان باز است. چه لذتی دارد معلق شدن ِ دوباره. اصرار نمی کنم فراموشم نکن تا لحظه ی بازگشتم چهره ام را به یاد بیاوری اما برایم جاودانی و پرنمی شود هیچ چیز در رد ِ قدم هایت بر روی قلبم. من برای مدتی باید بروم خیلی زود. نباید طروات ِ بهاریت را با چشمانم به گل های زرد ِ خزان ِ دل انگیزم مهمان می کردم. این تنها هدیه ایست که می توانستم برای میلادت که آخر نفهمیدم چندمین ِ بهار است داشته باشم. من تو را داشتن بس است برایم همیشه باش هستی، گرچه نبودم در بازدم ِ نفس هایت. شاید تاب نیاورم و دوباره نوشتم حتی اگر چهره ای برای دیدن نداشتم. ببخش که بی اراده باید بروم. این تنها نبود، چهره ات را که نقاشی کرده بودم هنوز لای کتابم توی فایل ِ سرویس باقی مونده و جرئت ندارم... می خواهم برای برگشتنم بهانه ای داشته باشم.

ماه صد و سی و یکم

2007-06-10T10:56:00.002-07:00

سلام پاک ِ همیشه مقدس، برای واژه های ِ کویری ِ نگاهت من همان کوچک ِ بی دل هستم بی بهانه ی قصه گو. می بینی دلهره دارم برای یک بار دیدنت... ایمانم تو را زمزمه ی حضور ِ خدا در تنگاتنگ ِ بی کلامی ِ فاصله هایمان می بارد. این همه ندیدنی که برای ِ دلم مزمن شده دلش یک فوت ِ گنده می خواهد تا قاصدک را پرپر کند برای رساندن ِ همه ی پیام ِ گلدون های کاکتوس ِ زیر ِ پنجره ی اتاقم. دستانم که از چشمانت دور می ماند، با خودم می گویم که کسی آیا هست زمان ِ خواب، پلک هایت را با لمس ِ انگشتان ِ من لالایی بخواند؟! وای که دلم کوچک شده برای خیره های شهریور ماهی، اما چه تفاوت عجیبی بین فضای ِ دل ِ من با نگاهت نقاشی شده! می ترسم که محبت ِ زمزمه های ِ نیمه شب هایم را فراموش تمام ِ غصه های ِ نمی شودها اشک کنی... اگر دلم لرزیده، اگر شور می زند همه ی ثانیه ها که طاقت ِ تحملم را زیر ِ پا خم می کند، برای آرزو کردن از تو چیزی جز نگاهت ندارم؛ یک کم ِ بی نهایت شده در عمق ِ دفترچه ی بودنم که چند هفته است محتاجم کرده! بیچاره ام کرده سختی ِ باور کردنش که آیا برای ِ عشق می شود از منطق ِ این جهان و آن جهان واژه ساخت. کاش این بار تو بگویی از تیله باران ِ شب ِ پر از ملیله های ستاره ای شکل، از شب های کویری ِ پر از خاطره برای تصویر خواب هایم، از غرق شدن ِ ماهی قرمزهای تنگ ِ عید ِ من در آسمان ِ نیلی ِ چشم های ِ تو

ماه صد و سی ام

2007-06-03T10:10:00.000-07:00

ماه صد وبیست و نهم

2007-06-03T10:00:00.000-07:00

من از تمام ِ درک ِ علاقه ی تو،
از تمام ِ حس ِ خواهش ِ یک من،
من از دریایی ِ مدهوش ِ فانوس ِ دریایی ِ غرق شده؛
من کابوس های ِ شیرین ِ تو،
من یک من ِ همیشه با تو
تو از تمام ِ حس ِ علاقه ی من بی زار،
از تمام ِ درک ِ خواهش ِ من عاجز،
بی تفاوت،
یخ،
تو از فراری ِ زندان های عاشقانه های نوشته های ِ من،
تو آرزوی ِ رانده شدن از ذهن ِ من؛
عذاب های مذمنی برای ِ از خودگذشتگی ِ خنده دار ِ یک کودک
از هر چه آبنبات چوبی

ماه صد و بیست و هشتم

2007-06-02T23:31:00.000-07:00

از گفتن ِ هر چه توست می شود به تمام ِ تو رسید اما با پرداخت ِ سنگین ِ یک تاوان به اندازه ی تمام ِ من برای یک همچون تویی که بی اندازه می خواهمت باشی، تازه تر از همیشه، و لبخندهایت رویای هنگام خوابیدنم می شوند، تا شاید که خوابم برد و خواب ِ خوش ِ حضورت را پررنگ تر ببینم. اما مگر برای خواب دیدن باید چند بار دعا کرد. می دانی چه ام شده من تازه فهمیدم که بلد نیستم دعا کنم می بینی که چه بی هیچ شده ام برای یک درخواست که خدایا می خواهم یا نمی خواهم. می شود برای عبور از روزهای شب رنگ شده که چوب خط می کشند برای پایان یافتن همه ی خردادی که می توانم بدانم روز ِ آغازت چه رنگی بوده برایم باشی کوچک حتی، تا دلم نگیرد برای این مدت ِ نداشتنت؟ وای که اگر بدانم چه روزی است، همه ی دلم را یک جا برایت آذین بندی می کنم تا همه ی شهر بفهمند دلم جشن ِ آمدنت را کودکانه بادکنک باد می کند و در اوج ِ صدای سلامت همه را با سوزن می ترکاند. آخر نمی دانی که تمام ِ زندگیم با اسم ِ تو آغاز می شود... وای که چه لذتی دارد وقتی آغاز می شوی و من پر از آذین می کنم تمام ِ دلم را می خواهم همه ی باران ِ ماه برایت لبخند ِ از ته ِ دل باشند

پس تا کی باید منتظر باشم که کسی حرفی برایت تبریک کند و من از شوق ِ آن روز هوا را پاییزی کنم محشر!

ماه صد و بیست و هفتم

2007-05-29T22:51:00.000-07:00

ماه صد و بیست و ششم

2007-05-29T21:40:00.000-07:00

دلتنگ می شوم وقتی تمام ِ دلتنگی ات را قورت می دهی بی انصاف! می دانم برای ِ دیدن ِ من، چشمهایت هنوز به عینک محتاجند و من آیا پشت ِ عینک ِ چشمانت زیبا هستم؟ به اندازه ی تمام ِ لحظه های بی خودی ات، بی خودترین شده ام؛ یک مست ِ روان گرد که برای نمی دانم چه بیچاره شده. می دانم چه! برای یه همچون واژه ی دو حرفی ِ تو، باران گرد آسمان ِ بی باران شده بود که بالاخره خرداد هم باران نمناک شد. هنوز خرداد است؛ کاش می فهمیدم میلادت را تا زیباترین واژه ی کادو پیچ شده برایت هدیه می دادم. می بینی من همین واژه را دارم برای آخرین تلاش هایم در مقابل ِ تمام ِ خودخواهی ِ تو که می خواهی خوب باشی برای آینده ی نبودنت در ذهن ِ من؛ می دانی صدای ِ من چیست؟ همه اش از برخورد امواج ِ صوت ِ من به هوای نفس های ِ توست. ولی گمان می کنم برای تو هوایی ندارم که موج ِ صوت ِ حرف هایت را شنیدن نمی شوم... برای همه ی بی نفسی ام شرمنده، ببخش که هوا نیستم تا با خوردنش احساس ِ زنده بودن داشته باشی، بیشتر طنابم برای لحظه های خفگی خواندن، که عجب جمله های بی سر و ته یی برای قلبت سرودم. وای که چه دلتنگ می شوم وقتی دلتنگی هایت را یک جا قورت می دهی؟! گمان می کنی با دیدنشان دیوانه تر شوم؟ خبرنداری که کار از کار گذشته من دیگر وجود ندارد. خبر نداری مدت هاست آسمان ِ من شده ای اما خودت را به لحظه های بی خودی ات می سپاری تا نبینی همه ی دلدادگی هایم، شاید که فراموش کنی هر چه تا به حال مگس وار زمزمه کردم تو را. کاش کودک تر از همیشه ات بودی... آن قدر کودک که برای نگاه هایش قفس نسازد. رها باشد برای همه ی درخت ها تا لانه های گنجشککان ِ آواره دست خوش ِ ناخوشی ِ گاه و بیگاه هوا نباشد. امروز تو را دیدم مثل ِ همیشه از بالای عبورهایت، اما مرا ندیدی باز هم مثل ِ همیشه های همیشه پشت ِ درخت بی توت ِ حیاط.

ماه صد و بیست و پنجم

2007-05-26T11:51:00.000-07:00

می دانی واژه سازی از روزهای بی نگاه، روزهای بی حتی عبور، چه صبورانه تمام ِ اضطرابم را لبریز کرده که یک کلمه حتی بنویسم. تحمل همه ی راه ِ آمده در کنار ِ تحمل ِ این روزها کم می آورد. گمان می کنم تمام ِ وجودم به مرحله ی شکایت رسیده. شاکی اند برای این همه بی جوابی ِ ثانیه هایی که می دانم بودی، اما اصرار داری که نبودی، که نیستی، که نمی خواهی باشی. حجم ِ روحم زیر ِ بار ِ تمام ِ عصبیت ِ دورنت در حال ِ فروپاشیدن است و ازکسی کاری ساخته نیست. می خواهم مرهم باشم، خسته شدم از همه ی ثانیه های سنگ ِ صبوری ِ واژه هایم. تمامی ندارد این کُمای یک سال و نیمه، باور کن که بس است، همه ی خودزنی ها که چراهای ذهنمان بی جواب است؛ نه من توجیهم برایت و نه تو پاسخی برای ذهنم. نقل ِ این همه منطق سرایی چیست؟ من تا کی مرور کنم همه ی کویر را تا به یاد بیاوری که تمام این لحظه ها بود. باور کن که بود. من دیگر مشت ِ خالی چه کنم که دلیلی برای همه ی علاقه ام کم آوردم. می دانی محکومم نبایدهای دیگران را پذیرا باشم اما من همه ی راه را آمدم. کسی مرا قادر نیست بازگشت رقم زند. حتی رنگ ِ تنفر ِ چشمان ِ تو. ولی تو همچنان در سمت ِ سکوتی که ثابت کنی چه؟ که ثابت کنی همه ی این راه بازی ِ کودکانه بود و فراموش می شود ذهن ِ درخت ِ توت که چه بی صبرانه برایش از قدم هایت شعرمی ساختم وصدای خنده هایش گوش گنجشک های سیر ِ ایسنا را کر می کرد؟! بی انصافی است همه ی پاک کردن تمام ِ باران ِ ماه در نگاهت. راستی برای ِ من چه فرقی دارد که هست و نیست یکی دارم و در پس ِ خرنازه های شب ِ هپروتی باید شمع روشن کنم مبادا جمله ای از قلم جا بماند و واژه ای از سوی ِ چشمانم. می دانی تمامش چیست؟ دفترچه ای از احساس ِ شاعر شدن ِ دخترکی که همه ی شهوتش را پاک و مقدس بوسید و عجیب دل به تیک تاک ِ ساعت، شمع را تا نیمه رسیده فوت می کرد.

ماه صد و بیست و چهارم

2007-05-24T21:26:00.000-07:00

وقتی که دوری وقتی که نزدیک
وقتی که روشن انگاری تاریک
وقتی بودنت حکم ِ نبودن ِ
وقتی موندنت حکم ِ نموندن
انیقده دیدن مثل ِ ندیدن
اینقده بودن مثل ِ بریدن
اینقده داشتن مثل ِ نداشتن ِ
اینقده خواستن مثل ِ نخواستن ِ
همیشه در برزخ ِ مرگ ِ یک تولد که این بار بیست سال بیشتر نداشت ذهنم درگیر می شود با همه ی آرزوهای خواستنی و حتی نخواستنی. این که معنی ِ تمام ِ دوست داشتنم وای که اگر فقط این جایی باشد برای بقیه ی راه چه آبرویی برای دفاع از همه ی ثانیه هایی که شک نداشتم مقدسند. وای که دلم برای ستاره شدن یک ناهید کوچک شده می خواهم برایش تمام ِ ونوس را نور باران کنم تا بدونه جشن دارد رفتن ِ باشکوه ِ این همه پاکی... انگار تمامی ندارد داستان این عروج این همه عاشق و من هنوز عاشق نیستم گویا! برای اثبات ِ دنیای ِ بی رنگی ِ عشقم که یخ دارد هوایش چگونه باید دوست داشتنم را هجی کنم ؟ هر چه معصومیت نگاه باشد در اوج ِ باران سپاری لبخند ها می خواهد فریاد چه بانگی در آرد؟ اگر هر چه خوبی باید مدفون شده ی خاک باشد، اگر پشتوانه ی برادر همه اش باید دستخوش یک تقدیر تبدیل به حسرت ِ داشتن باشد و آغاز ستایش ِ یک خدا باشد که درد را همراه با اشک آفرید.
آسمان ِ درد ِ دل هایم! ناهید سه روز است که دیگر نیست؛ همان هست ِ نیست شده ای که برای داشتنش می خواهی زمین را چنگ بزنی اما باید ندیدن ها را عادت شد.

ماه صد و بیست و سوم

2007-05-20T11:40:00.000-07:00

می دونی امروز با خودم کجا ها بردمت؟ یه جای ِ دور، توی کوهپایه ی شهر. اونجا رویای ِ حضورت رد ِ پا داشت؛ حتی سایه ی وجودت روی زمین حرکت می کرد. من بلند بلند آواز می خوندم و تو فقط روی ِ یک تخته سنگ نشسته بودی و گوش می کردی، فقط همین! کنارم راه می رفتی مثل ِ همیشه ی راه رفتنت، و من از خنده ریسه می رفتم، بد! وقتی می رفتم تو فکر، نگاهت پر از دلتنگی می شد و برام زمزمه می کرد همه ی تنهایی اش رو، و به رخ می کشید زخم هایی که روحش را تیزی ِ بدی کشیده، منم کم نمی آوردم و شروع می کردم مرثیه خوانی براش و همه ی نداشته هایم را به رخش می کشیدم، شاید که بی حساب ببینه همه ی کل کل کردن هام رو. آسمونم! خبر نداری که امروز خیلی برام درد ِ دل کردی بیشتر از چیزی که من همیشه داشتم؛ من فقط گوش دادم به تصور ِ نوازش ِ کلامت و آروم آروم گریه کردم که حتی رویای ِ تو هم متوجه درد ِ این همه به دوش کشیدن ِ واقعیت را باور نشه. می خوام از ته ِ دل، خنده های ِ همیشه ات رو، آروم بخواب تا برات لالایی ِ پشه هایی رو بخونم که وقتی دارن از پارگی ِ توری ِ پنجره ی خونه آبی ِ رد می شن، احساس می کنن از مرز ِ دنیا عبور کردند و وارد بُعد جدیدی از عالم ِ هستی شدن؛ غافل از اینکه این جا هم یه خونه است با همه ی ابعاد چهارگوشیش. می خوام دفاع کنم از تفکرات همه ی پشه ها کهِ همه چیز راست ِ حتی دروغ ورود به خونه ِ چند بعدی فضا ! می خوام بگم که تو با همه ی تضادهایی که می خواست من رو با همه ی قدرتم از پا دربیاره، برای ِ من دنیای ِ عجیب ِ دست نیافتنی هستی و من برای اتفاق ِ داشتنت، بد خدا را سپاسگزار شدم به خاطر همه ی بخشایندگی ِ بی نهایتش؛ تو شده ای حکمت ِ نفس کشیدن های گاه و بیگاهم، هر بار که شیطنت می کنم تا طعم خفگی را درک کنم، دوباره برایم همان آسمانی می شوی که شب هایش همه پاییزاست!

ماه صد و بیست و دوم

2007-05-18T20:03:00.000-07:00

می دانی این روزها چه قدر بی تویی عذاب آور شده؟ ... ما خواهیم مرد در نجابت ِ ثانیه هایی که سکوت، شرم دوست داشتنی همیشگی اش شده. و من عاشق تر شده ام برای رفتن به استقبال ِ مرگ که مردن با تو عجب لذتی دارد! وای که چه حریص ِ خنده هایت شده ام؛ ذهنم خالی شده و هیچ تصویری قادر نیست برای ساختن یک پاذل از آخرین نگاهت. چه دور است اما به من از فرسنگ ها دوری ِ تو، گرمی ِ هُرم ِ نفس هایت رسیدنی است، نفس های ِ تویی که بی تکرارترین حادثه شدی تمام ِ مرز ِ بیست سالگی ام را. همه ی دلواپسی ها و دل آشوبی های این دوری را ثانیه شماری می کنم تا تقدس ِ آن، آیه ای باشد برای بشارت ِ یک صبح؛

آسمان ِ فقط فیروزه ای؟ تو می شود سقفی باشی برای باران ِ احساسم و من بی اختیار مثل ِ همیشه بی بهانه روزهایی را نقاشی کنم که برای همه نوشتم، هیچ پرنده ای به ارتفاع ِ من نرسد. وقتی برایم باشی هیچ هم نمی تواند به ارتفاع ِ بال هایم رسیدنی باشد

ماه صد و بیست و یکم

2007-05-14T10:06:00.000-07:00

تمام ِ جسارت ِ حضورت را سر کشیدم تا برای باورهای ناباوران ِ همه اش دیگران دلیل بیاورم، اما شوکران برای همه تلخ است، برای شیرینی ِ این تلخ ساده تسلیم شدن رسم ِ من بود، اما هزار هزار اما و طعنه پشت ِ راه ِ همه ی راهم هست. اگر اعتمادی باشد برای عبور، مدیون ِ اعتماد ِ نگاهی بود که برای شرمساری ِ یک ثانیه جسارت کردم. دنیا با همه ی بزرگی اش را زیر ِ پای ِ یک عبور فدا کردم تا باش ِ تو دست خوش ِ یک همه تمسخر نباشد، که ببین سرخوش شده کودک ِ شاید چندساله. اگر اشاره کردی تا انتهای بی نهایت ِ توجه تو با انگشت حرکت کردم و شاید نباید این همه عمق می دادم به اشاره های گاهی بی هدف تا هدفمند شوند. ثانیه هایی که از کنارم رد می شدند و من غصه می خوردم چرا سلام هایم به دو هم نمی رسد. غصه می خورم که چرا در تمام ِ این عبور ها، سلام یک بار مقدس است و دیگر توان ِ وجود نیست تا تمام ِ احساس را یک باره پخش کند که سلام تنها سیب ِ سرخ ِ حوا بود برای فریب ِ یکباره ی شیطانک ِ این بهشت. می دانم بهشت جای دیگری است، همین نزدیکی ها؛ اما دور ِ من باش تا از دور حداقل فاصله هایمان ستاره ای باشند نه به عمق ِ سال های نوری که نور ِ نگاهمان صدا را به گور ببرد. من به خیالم همان یک سلام برای اسطوره شدن همه ی رابطه های واژه ای، کافی است تا من مال ِ تو باشم و تو مال ِ من و این همه دور از هم جدایی ندارد پس به نجابتی که اگر دارم قسم که من در همه ی شب هایی که تو پاک کودک شدی برای قلب ِ نارسم، می مُردم. شب مرگی ِ نجابتم که نصیب ِ دل ِ شاید تازه واردت شده را جشن می گیرم، که خرداد نزدیک است و هبوطی ِ گم شده ام قرار است بار ِ دیگر درد ِ جداییش را از من پذیرا باشد؛ اما این بار با همه ی خردادهای عمرت فرق دارد؛ این بار من هستم تا یادآور همه ی دردهایی باشم که بی حسی ِ محیط دورش کرد از شیطنت های گاه و بیگاه ِ عمرت. در نمی دانم چندم خرداد چه فرقی می کند، من باید میزبان ِ یک جدایی عظیم باشم، برای درک ِ همه ی جدا شدنم از تو در آن مصر ِ افسانه ای. آن زمان که سکوت تنها عبادت ِ دست هایمان بود که: وای کجایی؟ وای کجایم؟ و خدا تنها سکوت را اجابت می کرد. وعده های بی چون و چرای شبانگاهی که ستاره ها در عمق ِ آسمان ِ دلمان رقص ِ یک کهکشان راه ِ شیری را بازی می کردند. یک سماء ِ به یاد ماندنی که من تجسم ِ تو را با یک خاطره ی حتی نداشته روزه می گرفتم. می دانی مرثیه ی همیشه زنده ی از دست دادنت به کهنگی ِ این همه دوری، تازه ی تازه است. و با خوردنش دهان جمع می شود از تمام ِ گسی ِ نارسش. من برای واژه هایی که هیچ وقت به زبان نراندیشان محکوم به یک کالیِ ِ نارس شدم تا فراموشی معنای رسیدن باشد، اما ببین که این سبز می خواهد نقش ِ میوه های دست فروش ِ کوچه های بن بست ِ مادربزرگ را بازی کند تا ترحمی نه حتی برای خرید. آنجا ریشه ی اعتماد، شب را به جای روز می فروخت و حرمت ِ شیرینی ِ ماست ِ ترش مسخره نمی شد.

ماه صد و بیستم

2007-05-13T10:49:00.000-07:00

دیدی آدم های شهرمون رو؟ با دیدن ِ بارون مثل ِ جن زده ها می ترسن و در به در دنبال ِ سر پناه می گردن. واقعا خنده دار می شن وقتی با کلی کلاس زیر ِ بارون خیس می شن! بی خبر از همه جا رفتم با کلاس ِ خالی مواجه شدم، به مسوول ِ دفتر یه سری زدم پرسیدم

Whats up?

اونم برگشت گفت

Today your class is cancel!

درمواجه شدنم قیافه ام دیدنی شده بود و به همه ی نفس نفس زدن هایی که تو راه زدم می خندیدم. حکمت ِ تعطیل شدن ِ کلاس با این همه بارون عجیب بود. دم ِ خدا یه لیوان آب طالبی ِ تگری از اونایی که تو محله ی سودا اینا اون روز خوردم. و من زیر ِ شلنگ بارون تو رو دیدم، یعنی تصور کردم خیس ِ خیس. یه کوچولوی ِ بامزه شده بودی که اصلا نگران این نبود بعد از بارون می خواد برای کی رنگین کمون بسازه. زیر ِ بارون همه اش غصه می خوردم که سلام هایم به دو هم نمی رسد.

...

2007-05-11T00:10:00.000-07:00

همه ی اگر نجابتی باشد ، سرخی گونه هایم و دانه های شرم ، کم می آورد در قامت همیشه تقدس نگاهت...

ماه صد و نوزدهم

2007-05-09T08:10:00.000-07:00

! یه خواهش؟ می تونم خیلی ساده صدات کنم آسمون؟ آخه هر وقت می خوام راحت حرف بزنم، بی کلمه های آهنگ دار، باید اسمت رو به زبون بیارم و در غیر ِ این صورت حرف زدن برام سخت می شه. می دونی چیه آسمون؟ من خیلی غصه می خورم به خاطر ِ اینکه درک ِ واژه های من برات تقریبا سخت ِ و دنیای ِ من تو ذهنت ممکن ِ خیلی پیچیده و گنگ باشه، در حالی که این جوری نیست؛ من شاعر نیستم و این دل نوشته هام فقط نیروی ِ حضور ِ تو در قلب ِ من ِ که تبدیل به همه ی باران ِ ماه می شه. خیلی سعی می کنم جوری بنویسم که تو با لبخند تمام ِ حسم رو تایید کنی و با این همه علامت سوال به استقبالشون نری. می خوام شفاف باشن اما سخت می شن. می خوام ساده باشن مبهم می شن. همه ی باران ِ ماه پر از خاطره های روز به روز و معمولا شبانه های ِ این دخترک ِ گیره آبی ِ که همه اش رو مدیون نگاه های گاه و بی گاه تو شده. اما احساس می کنم دیگه با همه ی واژه هام آشنا شدی. ببین آسمونم! دنیای من با همه ی کودکیش خیلی بزرگ ِ چون تو با همه ی عظمت ِ نگاهت مهمونش شدی و کاری کردی که بتونم تمامش رو نقاشی کنم. رفتار ِ من عادیه! چی کار کنم که سرم اونقدر به هواست که وقت ِ راه رفتن چاله خالی رو نمی بینم یا اون قدر پایین که می رم تو شیشه ی روبروم. ببین من عادیم. راستی من عادیم؟

ماه صد و هجدهم

2007-05-04T12:00:00.000-07:00

وقتی نیستم، خوشحالی؛ وقتی نیستم...خوشحالم؛ وقتی نیستی بی تابم، یک داقونم! وقتی هستی دیوانه ی بی پروا، وقتی نیستی دیوانه ی بی آغوشم. هست و نیست ِ تو برایم همان یک رنگی ِ دیوانگی ست. چه فرقی برای این یک رنگی که باشم یا نباشم تو روزمره ی عمرم شدی، هستی، خواهی بود. روزمره ی بی عادت که هر روز صبح ِ بیداری به چشم هایم نگاه می کنم یاد ِ خیره های نیمه شبم به نگاهت می افتم؛ بی عادت تر از همیشه هر بار سپیدی برگه ها چشم هایم را می زنند نام ِ تو به قلمم بخشیده می شود بی ادعا! راز ِ این همه جریان ِ حضور ِ بی شک تداعی گر همه ی نبودن هایت برای قلبم بی توجیه است، اما تو همچنان روزمره ی بیداری از خواب و لالایی ِ سنگینی پلک هایم برای یک رویا هستی. می بینی که هستی ، هست تر از همیشه های مثل ِ همیشه. و من بی عادت می خواهم همه ات یک جا برای ِ خود ِ خود ِ خودم باشد.این تمام ِ خودخواهی ِ بی طاقتم بود که مثل ِ سابق بی بهانه گفته شد.

ماه صد و هفدهم

2007-05-02T21:21:00.000-07:00

و آیا چشمانم همه ی آنچه درونم را نشانه می رود، برایت داستان سرایی می کنند؛ تا دل خوش باشم می بینی، حتی وقتی نبینی نگاهم را. باران ِ ماهم تمامش نگاه است، که همیشه محرومم، همیشه محرومی. چه قفس ساختم برای یک عمر زندگی، اما چه لذتی دارد که هیچ کس توان ندارد جای ِ تو را برای باغچه ی دلم پر کند. می خندم هر بار کسی می خندد. راستی دیدی آدم ها را که چه عجیب همه عاشق شدند. چشمانشان می شلد، پاهایشان همیشه پیچ می خورد بی بهانه. نگاه ها همه پر از معنای ِ عمیق " من تنهایم" را خیره می شوند. همه داشته هایشان را می گذارند و رفتنی می شوند در جاده های ادامه، اما من نه توان ِ ماندن دارد نه حتی بی خیالی ِ نبودن. این همه پل زدن از چشم ِ من به قلب ِ تو، از نگاه ِ تو به قلم ِ من تمامی ندارد. اما بی اندازه سکوت را دوست دارم، وقتی کلام کم می آورد، همه ی حجم ِ خیره ها را. قانع شدم به روزهای گذشته که چرا ... اما چرای لحظه را توجیه نمی شوم. وقتی فاصله ی من و تو، عمودی بی نهایت ِ آسمان را موازی قاچ می کنند فرار از زمین را جشن می گیرم.

ماه صد و شانزدهم

2007-04-30T20:51:00.000-07:00

بی خیال ِ همه ی نگفتن هایت که همیشگی است، بی اشاره می روم تا نهایت ِ داستان ِ نوازش که از سرانگشتان ِ تو می چکد. معصومانه ی نگاهت وادارم می کند برای تا ابد انتظار، تا ابد سکوت، تا ابد همیشه ابد... چه بازی ِ سختی وقتی برای ادامه ی نفس کشیدن باید عمیق باشی ولی زندگی همیشه به دوست داشتن ها بها نمی دهد. واقعیت ِ زنده بودن به هوای ِ دل بسته است اما حقیقت ِ زندگی همه ی خشونتی است که دوست داشتن در قصه هاست. همین! این همه مانع چینی می کنی تا نبینی همه ی وجود ِ علاقه ام را شاید که از سرش افتاد این همه تو تو تو ! نه به این سادگی تو را به زبان سُر نداد که به راحتی بی تو باشد. خیال ِ لحظه هایی که تمام ِ اشک هایم را نوازش ِ نگاه ِ پشت ِ مانیتور حسرت می شود، مرور خاطرات ِ نداشته ای است که فقط یک طعم می تواند داشته باشد، یک گس ِ یخ! و شاید برایت بی رنگ و بی حوصله که چرا مشت نداری چرا میخ، که بکوبی یک نامه ی کاملا واقعی را که:" چشمانت را به میهمانی باغچه ی بدون سیب ببر" اما تو چه می دانی که در همان باغچه ی پر از سیب، پایم بد جور پیش خورد و برای هر قدم دور شدن رد پای ِ گریه به جای می ماند و من دور نمی توانم شد از هر چه سعی داری دور شوم. من که همه ات را می دانم، پس جای این همه خودخواهی، این همه خودرایی برای پافشاری ِ از پیش حساب شده ات چیست که چیستان می سازی برای نوشته هایم و علامت ِ همیشه سوال که کی هستم؟ چی هستم؟ و باز مثل ِ همیشه بی خیال ِ همه ی نگفتن هایت که همیشگی است بی حتی اشاره.

ماه صد و پانزدهم

2007-04-29T22:50:00.000-07:00

با تو سخن می گویم

زمانی - لحظه ای - ثانیه ای

خسیس نباش ! و بگذار تمامت مال ِ من باشد

تا واژه ها از این عبوث نهراسند

و روان و پاک و صادق، دشمن ِ عزیز ِ نجابت ِ لبریزم باشند

خدا را چه دیدی

شاید

امروز مال ِ من باشد

دل ِ من تنگ است برایت

و دوباره آسمان سطوح بغضش را به چشمانم می فروشد

دل ِ من تنگ است

برای بی کرانه ی پرواز در دستانت
طعم ِ گس ِ بوسه ی بی پروای ِ نگاهت

عاشقانه ها

و گفتن از لحظه های پراضطراب ِ عبورت

که می آمدی

می ایستادی

خوب که دلتنگ می شدم , وجودم را به حصار تبسم می آویختی
و من بی تاب می شدم

بی تاب تر...
...

دلم تنگ است

گذشته از آن روزهای دور

و برای من عادت شده که بگویی

پر اضطرابی
پر از افراط ِ غم
و تفریط جوانی

گذشته از آن روزهای دور
و من - عاقل شده ام
دخترک ِ پر از فکرهای تودرتوی ِ بی کران
و تو هنوز فکر می کنی که من موظفم،

تقاص ِ آن همه هیجان ِ گل بازی را پس دهم
که بت ساختم و یا شاید پیله
تقاص ِ بازیگوشی ِ طنین ِ صدایت در حصار گمشده ی شبانه ام
و تقاص ِ حجم ِ سنگین ِ تیله ها که نمی توانند مثل ِ بادبادک پرواز کند

اما من هنوز هم مضطربم

تا تو

خوب ِ نازنینم

بوی عطر ِ نفس هایش را حراج نکند؛

فقیرم

و
محتاج
دوره گرد ِ گستاخ
گدای ِ یک ثانیه از روزهای دور

که سلام،

پل ِ اضطراب ِ نگاهم بود

بی جوابی
بی جوابی
بی جوابی

ثل ِ خوابی بود شاید که زبانم

برید از تکلم واژه های تکراری

ستاره

و آسمان

آن روز ِ دور،

سبک- سنگین- واژه- نگاهم- غمم- آسمانم- روحم
وجودم- خدایم؛

واژه هایی که محکوم به اعترافند

و مجرم بی دلیل ِ افشاگر

گله ای ندارم
شکایتی هم
اما هنوز مضطربم،

حتی اگر نباشی،

حتی اگر هیچگاه نمانی
وقتی عبور می کنی

هنجره ام کور می شود،

نگاهم لال می شود
خیره می شوم
لول می شوم
ملول می شوم

سهم من همین کم نیست که ببارم
سهم من از گذر ِ شفاف ِ چشمانت

- گذرگاهی است -
صراط ِ بی شک حقیقت، به زلالی ِ نفوذ ِ باران
تو می گویی با کلمات بازی می کنی
سجاده- خدا- نگاه- اسارت- بودن-

هجو ِ بی اثر کلمات ِ من

این که نگاهت را نقاشی می کنم
بازی ِ ساده ای است که کلامم را صادق می کند

و تو

تلاش می کنی چیزی بفهمانی

که ازنگاهم سال هاست که جا مانده ای و نمی دانی – نمی فهمی- نمی دانی
نمی دانی
دروغ می گویی-
بی اعتنایی
فرار می کنی
و نمی دانی
و نمی دانی که من مدت هاست که با نجوای نگاه ِ پاک ِ تو

پیله ام دریده شد

پروانه شدم

!این ماه ها که همه اش مال ِ توست

2007-04-27T08:30:00.000-07:00

تو مثل ِ روز برای چشمهایم روشن هستی. کودک ِ نوپای ِ دودندونی که خودت هم باورش نکردی آسمان. به قشنگی ِ سکوتت حسادت می کنم به خاطر این همه پرحرفی ها وثانیه گفتن های منم. تو، یک بهار ِ اصل که جان می دهد و من، طبق معمول جان می گیرم با مهر و ماه با همه ی هر آنچه از ادامه ی پاییزی، برگ ها می رقصند با جاروی شانه زنان ِ سوپور ِ کوچه. گمان می کنی این جوجک ِ بی تو خبر ندارد از هر چه می شود، از هر چه هستی، از هر چه می شوم همیشه بعد از شنیدن هایت؟ می دانم سکوت شدی تا دل شکسته ی واقعیت ها نباشم اما راستی چه فکری کردی؟ که بزرگ هستی و اختیار دار؟ که یک گوش در و دیگری دروازه؟ من برایت عشق را هجی کردم تا مزه مزه کنی طعم ِ یک بار باور غریبه بودن را. آیینه شدن در مقابل ِ یک دیده یعنی من تو، تو من. یعنی نباشد هر آنچه پلاسیده می شود روح، در مقابل ِ خمیازه های بی هدف که هستی پس هستم، نباشی نیستم؛ هستی پس هستم، نباشی حتی هستی، پس هستم! گمان می کنم من زاده ی دردهای تو هستم و هر بار که با عصبانیت آتش زدی وجودم را ققنوس ِ تازه ای در من تولد کرد، برای ادامه ی درد و عجب لذتی دارد. من را از تو تنفری نیست حتی با نوشیدن ِ شوکران ِ یک حقیقت. می خواهم با تکیه بر حس ِ ناب ِ نگاهت تا انتهای جاده را بندبازی کنم. من همه ی روزهای بی تو را قسم می خورم که تو را با تمام ِ پاکی ات می شناسم و ایمان دارم گرمای خواب ِ دستانت تا ابدیتم را اطمینان می دهد خدا مال ِ توست، خیلی بیشتر از من؛ من خدای تو را عجیب می شناسم، و شک نکن تو آیینه ی تمام نمای ِ همان خدا هستی.

ماه صد و چهاردهم

2007-04-25T09:51:00.000-07:00

یه فرشته لب ِ دریا، مثه رویا، وای چه زیبا
یه فرشته پاک و معصوم، آی چه آروم
انگاری همین حالا اومده دنیا
یه تولد لب ِ ساحل، یه تبسم از ته ِ دل
یه آدم که دیگه نیست تنهای ِ تنها
یه فرشته که با گریه هاش نوشته، همه ی فرشته های گم شده پیدا بشن دنیا بهشت ِ
همه ی فرشته های گم شده پیدا بشن دنیا بهشته
دل تنگی ها تو بردار به روی قلبم بذار، تکیه بزن به شونه ام تو این مسیر ِ دشوار
دل تنگی ها مو بردار پیش ِ خودت نگه دار، هر وقت که تنها شدی منو به یادت بیار

ماه صد و سیزدهم

2007-04-24T00:50:00.000-07:00

ماه صد و دوازدهم

2007-04-23T20:25:00.000-07:00

چه قدر سخت که نمی فهمم، که نمی فهمی همه ی واژه ها را. من زبانم سخت شده، زبان ِ تو سخت تر. من همان دیوانه ی دیوانگی هستم که جنون کار شبانه های بی ماهش بود. شب هایی که ماهش در تبعید ِ آسمان دیگری تاریک و تاریک تر می شد. آب از سرم گذشت ِ و زبان نفهم تر از همه! بی حتی غرور نشستم تا یادگاری نوشتند بر تنم، تا یاد ِ سال هایم تلافی شود برای کودکان ِ آن دوردست که این آیا آدم بود؟
تو حرف هایم را شنیدی، انکار نکن! سی شبانه هایم همه اش تو را می چکید، هر بار نگاه به تنم، یادگار آن زمزمه هایی ست که پر بود از به نام ِ یهو َ پروردگار ِ مهربان؛ داغ می کند تمام ِ وجودم . من فقط تقدسش را خواستم، همان یک روز ِ که وعده گاهم قرار دادی بی بهانه باشم، بی بهانه باشد، برای درک ِ تمام ِ من که ظاهر نیستم همه اش قطره است که بی او راهی به دریا شدن را حتی آرزو نمی تواند کرد. این همه نگاه هایی که بی سبب می بیند سنگینی ِ وجودم را خسته شدنی شدم. سلام های بغض شده را می دانی؟ بی جوابی ِ هر کدامشان را سیب کشیدم. باغچه ی من پر از درخت شد و هر روز سیب ِ تازه که از عبور نگاهت می کشم؛ پرم از سیب هایی که مال ِ خودم نیست؟! سهم گریه هایم لبریز شد، دیگر پیمانه ای حتی ندارم. کشتی سواری هم من را آدم نمی کند تا خشکی دید، سنگین شد. خواهش کردم ساده بنویس، فقط شد صفحه ی 29 ؛ توی تیله همیشه آسمون به زمین میاد و زمین به آسمون. از این هیجان انگیزتر چی می تونه باشه

ماه صد و یازدهم

2007-04-13T20:34:00.000-07:00

برای دانستن خواسته ات که انتظار ِ چه واژه ای را نشسته است، کنجکاوی ِ ادامه ی باران است تا ماه را نقره ای تر از همیشه عکاسی کند. خنده هایت برایم نهایت ِ یک دنیا سلام است که تلاطم می دهد به ثانیه های تپیدن؛ همه از صدای تاپ و توپش شاکی شدند، که این عجب کودکی است. و من دوباره کودکی دیدم که ماه را بو می کرد. خنده دار ترین بهانه برای لبخند های هر از چند گاه که در ثانیه های بعد از برخورد تازه متوجه سنگینی ِ عبورت می شود، این روزها من را شرمنده می کند. وای از دست ِ این روزها که هر چه می بینم تو هستی و هر بار که پرده ی چشمانم یادآور خواب می شود باز تو سرشارترین احساس هستی تا تکرار نگاه های شکسته ات لالایی باشد برای این تازه بهانه گیر شده؛ اگر این هفته نبودی، شاید که می مُردم!

ماه صد و دهم

2007-04-08T22:10:00.000-07:00

از گفتن ِ ناگفته هایی که در ابدیت ِ دو ثانیه ای ِ عبورت شبنم باران می کند، احساس ِ چوروک خورده ی پر از خط خطی را می شود، شد. سرشار شد، بی تاب شد، دست پاچه شد و سپاسگزار حتی شد.هنوز فروردین است؛ عجیب نیست؟! و هنوز زنگ ِ ناقوس یادآوری می کند امروز یکشنبه است و هر تابلو می شود؛ ورود ممنوع! و باز می توان هم شد؛ غمگین شد، باران شد. هنوز چشمانم می شلد و باوری برای خواب ِ پرواز در عمق کلامت ندارد. بچه ای؟ من همان هبوطی ِ سردرگم در هاله ی صورت فلکی ِ کله اسبی، در تحیرم که راستی چه قبرستان ِ زیبایی. کاش ستاره مردن هم امکان پذیر می شد. یک انفجار ِ بیادماندنی. هر چه تمرین می کنم یاد نمی گیرم. یک قدم راست، یک قدم چپ. حالا دست ها یکی به راست یکی به چپ، این جوری میشه راه رفت؛ پس کی می خوام یاد بگیرم؟

****

برای تعریف همه ی من امروز، تمامش انعکاس ِ سلام بود و من مانده ام که چه طور می شود اعتراف کرد؛ خدایا در دو ثانیه ی عبور و اولین کلام، سپاسگزارم!

ماه صد و نهم

2007-04-06T01:45:00.000-07:00

کودک ِ من! تو دل بستگی های زمین هستی برای این همه دوری ِ عمیق، تا ذکر شبانه باشد، سرانجام ِ هر چه انتظار ِ ملس ِ عاشقی. یک هبوط ِ به یاد ماندنی در مصر می تواند نشانه ی تمام ِ دیوانگی های ِ روزهای همه دیوانه باشد تا دل سپردگی های چشم های سیاهم به فیروزه ایه درونت، آغاز ِ یک پاییز باشد که همه محکومش می کنند به زردپوش کردن ِ برگ ها. دست ها ابتدای عشق است؟ راستی، دست هایم چه جوانند! حکمت ِ این همه تضاد در آغاز ِ من و تو، فقط یک فصل فاصله ست. و انگار باز در واژه ها ارمیا متولد می شود... خواهش می کنم کَر نباش در این روزهای همه اش فریاد، بی پروا؛ سپیدی پیراهنت یاد آور تمام ِ بعدهایی شد که سوغات ِ خنده هایت طعم ِ عجیب ِ زیتون بود

ماه صد و هشتم

2007-04-05T00:40:00.000-07:00

تنها، نفس می کشید خدا، فقط. چه عقل مچاله کرد کاغذ ِ احساسم . عاقل شدن هم این همه درد؟ من همان دیوانه ی، دیوانگی. شیرین ترین اتفاق ِ تلخ. من که نداشته ام، پس ملالی از خیره های بی سلام چه سودی آیا! دعا کردم دعا کنی گریه را. اما دریغ از دست هایت تا ... آب ریخته که جمع نمی شه. با تمام ِ هوای ِ خدا ایستادم، پا نداشتم، شایدم دل. تابلو: ورود ممنوع. خدایا؟ شکایت... مسیح تاب ِ اشک ندارد مگر؟ راستی چه قدر دست هایم جوانند

ماه صد و هفتم

2007-04-04T19:06:00.000-07:00

و من خواب دیدم : تو خندیدی! از کنارم آروم آروم با همون لحن ِ همیشگی ِ راه رفتن، رد شدی

پانزدهم بهار 86

ماه صد و ششم

2007-04-03T19:10:00.000-07:00

برای باور این همه حقیقت چه ساده کودک بودم. تا همیشه ساختن، واژه شدنم کم آورد این همه سوزش ِ درد را. راست می گفت همه ی فریاد ِ سکوتت. و من معنای همه ی سکوتت را فهمیدم. باورش چه سخت بود برای بی پناه شدن. تا به هیچ وقت ِ امروز پذیرای ِ همیشگی ِ حقیقت نبودم. اما درد هنوز ادامه دارد... من مجبور به باور بی دلیلی ِ همه ی دقایقی هستم که تصویری در نگاهت نبودم و نیستم! می خواهم بخوابم و خواب ِ خوش ببینم که می آیی. کاش من هم سکوت بودم از همان ابتدا. گربه ی کوری را دیدم که گدایی می کرد. اما یاکریم های بالکن تازه جوجه دار شدن.

ماه صد و پنجم

2007-04-02T12:23:00.000-07:00

برای قصه خوانی ِ در کوچه های همه بن بست، تو ترانه ی فراموش نشدنی هستی تا چند باره بخوانمت: وقتی به تو می اندیشم، نم ِ باران، شبنم کاری می کند هر آنچه خاطر از توست. راستی که تو در کدام پیچ جاده، پایت بد پیچ خورد که هر چه منتظر می شوم سنگینی ِ سایه ی قدم های متفاوتت را دیدن نمی شوم؟ مقصر هستم به خاطر همه ی دویدن هایم. اما من هر بار که مست می شدم و در هوا می رقصیدم برعکس راه می رفتم تا پشت ِ سر، نگاهت کنم، حتی گاهی تو جلوتر منتظر می شدی و من معجزه می دیدم. کسی نبود تا نصیحت کند این دخترک گیره آبی را که این همه سرعت چه لذتی داشت؟ عجله برای رسیدن به یک ناکجایی که حتی جرئت رویاپردازی ِ ذهنت را خط ِ قرمز می کشد چیست؟ حالا گوشه ی یک دیوار که بعید می دانم سنگینی خستگی این همه دویدن را تاب بیاورد فقط به ابتدا نگاه می کند که کجا چشم گذاشت و ...! گاهی تصمیم می گیرم بازی را از سر بگیرم شاید پیدا شد اون دور راهی که از هم جدا شدیم و من نفهمیده گفتم ساک ساک.
کسی هست که بگه دلیل ِ این همه نگرانی چیه؟
آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید؛ یک نفر در آب دارد می دهد جان! خودت که نه واژه هستی نه حتی تصویر پس من ِ این همه بی تو چه باید کند؟

ماه صد و چهارم

2007-03-26T15:38:00.000-07:00

باشه می دونم که اصلا نباید چشم دوخت به یک نقطه حرف ِ ب، همه اش درد داشت وقتی باورم شد، توی تمام ِ حرف های پونه که انگار من توش نبودم، بودم؟ آره دلم گرفته، بدجوری نه مثل ِ همیشه که با یک نم ِ بارون حالم بهتر بشه؛ نه!! این بار حتی بارون ِ چند روزه هم نتونست... خدا هنوزم داره برام بارون می فرسته، بغض ِ عجیبی گلوم رو زخم کرده، اما نمی دونم، دل نمی کنه از این هوای ِ تنگ صدام. آره دلم هوس ِ بیابون گردی کرده. حتی نمی خواد بره لاهیجان! این روزهای بهونه گیر آیا تمومی داره؟ باشه، کوتاه میام، اصلا مگه دارم چی کار می کنم؟ دعا کن گریه ام بگیره. وقتی رفتم ببینمش کلی تمرین کردم براش بخندم. خواستم یاد خیلی خاطرات ِ قشنگ بیفتم تا خندم بگیره. اما همین کافی بود که رسیدم؛ دل گنجشکی شد آسمون ِ داداش...؛ در روزهای پر عصبیتی هستم، علتش به خاطر همه ی بی علت بودن احساسم ِ از داقونی ِ خیره های قدیمی، که ادعای پاکی کودکی رو برام قسم می خوره، آخ! پس چرا یک رقم به نحسی ِ تنهایی ِ شماره های سنگ ِ سیاه اضافه شد و من هنوز دارم تو تکرار ِ واژه ها دست و پا می زنم.

چهل درجه ی سانتیگراد، چقدر آشنا! فکر کنم خیلی داغ باشه اما چرا دست هام این همه سرد ِ؟

ماه صد و سوم

2007-03-20T17:07:00.000-07:00

قشنگ مثل ِ خدا
میم مثل ِ مادر
پ مثل ِ پدر
دال مثل ِ داداش
سین مثل ِ ....! مثل ِ تو

همه ی آسمونم امشب برای تو. به سحابی جبار نگاه کن؛ اون جا زایشگاه ِ ستاره هاست. جایی خیلی دور، خیلی نزدیک ؛آرزو کن، ستاره ها منتظرند

ماه صد و دوم

2007-03-20T04:55:00.000-07:00

درونم تلاطم داره از ناگهانی هر خبری، از اتفاقی شدن هر ثانیه یی... تنهایی عجیب دیوانه ترم کرده. همه چیز آماده است اما انگار اتاق ِ آبی ناله دارد. احساسم اینقدر جدید ِ که نمی فهممش! تا به حال این جوری نشده بودم، اعتراف می کنم. گوش هام منتظر زنگ ِ در؛ِ صدای ِ تو رو ازاین همه صدای اطرافش جست وجو می کنه، دست هام مدام سمت ِ آخرین برگ ِ تقویم می ره تا پرش کنه،اما دست نگه می دارم، با خودم می گم صبر کن شاید اتفاقی افتاد ... به گوشیم که روی کاناپه افتاده نگاه ِ پرازالتماسی دارم: زنگ بزن، منتظرم! اما زمان هم کرولال شده. معلوم ِ چه مرگم شده؟ باید از این همه اتفاق دل بکنی، تموم شد.

ماه صد و یکم

2007-03-15T01:36:00.000-07:00

بازم از تو می نویسم مثل ِ همیشه های پاک که خاطرم، ذهنم مملو از حس ِ با تویی ِ غریبی ست که یادگار بیست سالگی ِ ناقابل ِ خداست. من تمام شدم و در پیله های انتظار چشم بر انگشت خدایگانه ی نگاه دارم، لب باز کند، لبیک...! بهاری ِ گوشه گیر، قسم خوردم پرواز را هر چند سنگین، بال هایم نیرو می گیرند برای یک اوج تا فاصله ها فقط به اندازه ی پلک برهم زدن باشد. گمشده جایی صدا می زند که ای پرنده حاضری بال را تمام ِ عمر حسرت بکشی، بی خبر از تمام ِ حسرتی که عمر کشیدم وسیب را تنها بوییدم. چشمانم سرخی اش را ستاره باران اشک کرد، خدا موج می زد در فراسوی ِ شیشه ای ِ تنش می رقصید، نگاه ِ تیله ای و پرسجودش برای درک ِ معنا کافی نیست؟ این همه فیروزانه ها را قربانی گاه ِ هر چه طعم ِ آبنبات نعنایی کردن؟ من در این دور، پی ِ معجزه ی نور سپیدار را ترانه سرودم. ماه در کناره ی نگاه، مولایی درسماء شده که دلبری کند از شب های همه اش چشمک زن ِ ونوس، آه! این شب ها ونوس صحن ِ دلم را ترک نکرده تا شب بیداری های مقدس را ماه بی تاب شود و خواب بماند. و من هنوز در تحیر ِ سجده گاهی ِ ملائکه به وجودم خیره شدم، که آه راستی من آدمم...معشوقه ی حق و من از ابتدا عاشقی را زیستم. دلم حیرانی ِ هبوطش را گم شده. آن جا که من بودم، تو هم بودی و خدا که همیشه بود. قسم های لحظه ی تولد با همان ضربه های بی رحم بر پشتم از ذهنم پرید اما اتفاق ِ آن شب من را همان کودک ِ کویر ِ مصر کرد، که دربه دری ِ نیمه ی گمشده ی قلبش خدا را مناجات می کرد. در این تازه شدن ها دلم یک دست کویر می خواهد. مظهر سکوت و عطش برای آدم شدن. درد ِ شکل گرفتن ِ جسمم هنوز ادامه دارد و من درد دارم. تمام ِ وجودم سخت کوبیده ی انگشتانش است و چه لذتی در پس ِ این درد که من آدم می شوم.

از جنس ِ گريه، اما پر لبخند

2007-03-14T01:41:00.000-07:00

مي خواهم ساده تر از هميشه بنويسم، خيلي از آدم هاي اطرافم بهم ميگن كه سخت مي نويسم، ميگن واژه هات در فهم نمي گنجه‏؛ خوب معلومه كه هيچ كس زبون ِ رمزي من و تو رو نمي فهمه. باران ماه با تمام واژه هاش براي توست و فقط تو مي توني بفهميش. آسمون قشنگم! من با تمام حرف هايي كه نذاشتم ناگفته بمونه، با همه ي حسي كه به خاطر حضورت پاك بود، به دنبال اسطوره نيستم،خودم هم شاهزاده ي روياهاي اين همه نگاه ِ سنگين در اطرافم نيستم. من يك آدمم با همه ي سركشي ها، سرگشتگي ها و البته با همه ي نداشته ها. آدمي كه تا خودش رو شناخت، طعم از دست دادن عجيبي رو درد كشيد، كه اين اتفاق شد ادامه ي زندگيش، مثل همه ي آدم ها كه با اتفاقات زندگيشون ادامه ي راه رو پيدامي كنند، فانوس روشن مي شه و كورمال كورمال بالاخره يه جاده خاكي پيدا ميكنند تا شايد بتونند به يك آبادي برسند. و تو...! تو پناهگاهي بودي تا من تونستم خداي واقعي رو لمس كنم، حس خيلي خوبي بود، مي تونم بگم خيلي خوب! تو اتفاق ادامه ي بيست سالگي من شدي. من با تو فهميدم كه خدا چه اجابت گر ِ قابل ستايشگريست. و سجده كردم، اين بار با اطمينان سجده كردم. باران ماه آخرين تلاش ِ من براي بيان تمام ثانيه هايي بود كه "باهم" چشيديم در اين شك نكن و آخرين تلاش براي يك سپاسگزاري كهنه اما هميشه جاري

ماه صدم

2007-03-10T07:36:00.000-08:00

سادگان ِ هزار دور ِ این همه خاموش، برای پروانه ی این دختران ِ ترانه پیله ها ناامیدی یک انتظار را فراموش می شود. بی صبرانه های نگاهم را ثانیه های زمردی ِ نیایش انباشته که ذکر نامش، آرامش ِ یادش، در فراسوی هست های هر چه باید باشد، نغمه ی ناله ی عجیب فرازمینی است. فضای سه بعدی ِ ادراکی در هم می پیچد و خیال در تعجب ِ تمامی ابعاد ِ هستی چند وجهی ِ حتی سه بعدی می شود. حسرت می خورد نامفهومی ِ عمق برای سه نقطه های بی کنایه را؛ همیشه عقل کم می آورد منطق ِ بوسه های بی اراده بر چهره ی آسمان و این همه آغوش هوا را برای هر بار سلام معجزه می شود. پایان ِ تقدس ِ ایزدگانه های نورپرست که اهریمنی ِ فاصله ها برای جسارت داشتن ِ سجده ی سپاسگزاری، خدا را ترجمه می کند. این همه نور از قلب ِ من تا چشم های تو پل تاب ِ غروبی ِ یک پیوند است تا تمام خوب ِ آرزو مال ِ تو باشد و همه ی خاطره ها کاغذ کاهی ِ ذهن ِ من. صدای این تپش ها خدا را شنوا دید.

ماه نود و نهم

2007-03-08T08:46:00.000-08:00

چقدر مواجه شدن با این همه شیشه ای ِ وجودت وسعت می خواهد. مهراوه ی بودنم! این روزها عجیب از نگاهت عبور می کنم. انگار تمام ِ وجودت شفاف شده تا برای دیدن ِ خدا تمام ِ نگاه ها سلام شود. اما کوچکی دلم میزبان شدن ِ این همه عظمت را توان نیست؛ وجودم به لرزه می افتد وقتی تمام ِ حجم ِ هوای تنفسم، بازدم نفس های ِ تو در لحظه های عبور می شود. وقتی پر می شوم از تو، هر چه دیدنی را کور شدن، تا در پشت ِ پلک هایم تنها تصویر، تو باشی، کمترین تحولی است که رخ می دهد. اما ساده نگاه! چرا در عبورت همه اش گریزی را حس می شوم که پاهایم را سست می کند برای هر چه گام ِ محکم، یخ می کنم و تمام ِ ثانیه ها بغض می شوند. می دانم دل غصه شدن های ِ این بی سایه تکراری ِ واژه های بی پروایم شده اما چرا هیچ ثانیه سلام نمی شود تا شنوای ِ پاسخی باشد؟ بغض ِ مهتاب این شب ها از شور بودن ِ چشم لحظه هاست که کسی را برای دل ِ من شمع ِ ایمان آیا روشن کرد؟ این روزها چقدر شبیه ِ صفحه های ابتدایی ِ دفترچه ی پوستی ِ باران ِ ماه شدی. مثل ِ همون روزها چشمانم همه را تو می بینند، حس می کنم همه تو را صدا می زنند، نسیم نوازش ِ هوای ِ بودنت شده؛ هر چه بیشتر می گذرد تکیه گاهی ِ شانه هایت را باور می شوم عجیب! من سنگینی ِ غرورت را تکیه گاه دارم حتی تا نهایتی که مهر ِ سکوت نشکند تقدس ِ این همه با تویی در نهایت ِ بی تویی را!

ماه نود و هشتم

2007-03-02T05:10:00.000-08:00

><(((:> ><(((:> ><(((:> ><(((:>

><(((:> ><(((:> ><(((:>

ِ در هیاهوی ِ ماهی قرمزهای ِ اثیری ، تا چشم کار می کند تمنای ِ حبابی است که حتی آرزوی دریا را نمی پروراند

وقتی نگران ِ تنهایی ِ فقط تنگ ِ سیزده روزه می شود.در این زمان ِ فسیل شده جدا که بهار دل ِ خوشی دارد تا دوباره مهمان ِ ناخوانده باشد ... !
مهراوه ی من؟ برای عبور از شیشه ای ِ چشمانت دروازه ها گران بودند که فقیرانه ی دست هایم از هرچه رمز نگاشتن کم می آورد؟ برای راستی های تمام ِ گذشته که به همه ی لحظه ها دروغ نبود حقیقت ِ حجم ِ سبزی که نصیب ِ دل های بی پنجره می شد ولی کاش رحمی برای دل گنجیشکی های آبانی می شد تا سهم شیرعسل ها همان سپاسگزاری ِ خالصانه ی یک برخورد باشد.

><(((:> ><(((:> ><(((:> ><(((:>

دل غصه ی صد تایی شدن ِ باران ِ ماه رو حسابی کوچولو شده؛

ماه نود و هفتم

2007-03-01T14:03:00.000-08:00

برای باش شدن در ثانیه های پر تپش ِ نیاز دستان ِ خدایی برگ ِ پاییزی ِ پر از ترحم هم، کم می آورد تا گوش کر کند این انفجار ِ دلی که در همین نزدیکی ها آب می خواهد تا شاید عطش ِ خواستنش را فروکشی، شاید...! سرمازده ی این اسفند ِ دل خوش کرده به برف های یخ زده ی گوشه ی جوب هم دلش تابشی از نوع ِ مهر نارنجی خواست. و تازگی ها من چه بی پروا عبور می کنم بی ترس از خشکیده ی وجودم که درد می ساید طراوت به یغما رفته اش را. همسایه ها خوابند ولی خوابم نمی آید. کاش برای شب های بی تو فکری شود؛ جانماز همیشه بوی تو را می دهد هر بار که زمزمه می شود سلام، خدایا...امشب از آن غریبانه هایی است که دلم عجیب حجم ِ سرد ِ نگاهش را گزگز می کند. سوزش ِ بی حسی شده در تمامی وجودم که رنج نیست حتی گاهی به سرخی پیراهنش چنان پر حرارت می شود که گُر گرفتن مثال ِ کمی نیست. در دنیای ِ دیوانه ی دیوانگی کسی را هم صحبت شدن با شهروز هم مثل ِ قبول ِ یک شاخه گل ِ کنده شده از باغچه، سرسری و بی احساس است. حتی تمام ِ شرایط برای ندیدن، برای نشنیدن تو آماده است تا باور کنم فراموشی ِ این ذهن ِ هپروتی را!

ماه نود و ششم

2007-02-27T22:12:00.000-08:00

از این بی سرانجامی ِ رود ِ لب تشنه ی پر تپش، که نقش ِ خیال ِ قطره ها را در نگاهی آرزو داشت؛

ولی فرش تن ِ این بی نهایت سنگ هایی شد که می ساید دل ِ نیلوفرینش

***

دیگه شمارش ِ روزهایی که همه اش نیستی از دستم در رفته! دیدی گفتم روزهای بعد از پاییز همه دزدند، همه سوزند، درد دارند. حالا هم که باید شعر خوند که تازه کن قلب ها را که عید در راه است. چه عید عجیبی ِ امسال اصلا شوقی برای اومدنش ندارم. من اصلا خوشحال نیستم از ذوق ِ هیچ چیزی هم نمی میرم. جالب ِ نه؟

ماه نود و پنجم

2007-02-25T12:11:00.000-08:00

داره لحظه ها همین جور میگذره و ما رو به دل قرمزهای توی تنگ هوایی می کنه. بوی ِ خوب عیدی، اما با همه ی عیدها فرق داره چون احساس می کنم هیچ اتفاقی نمی افته جز این که من رو از ماه های لذت بخش بیست سالگی دور می کنه می دونم تا پاییز وقت دارم اما بهار یه جور دلهره برام میاره که نمی دونم برای چی همیشه نصیبم میشه؟! ام یادم میاد پارسال یه چیزی دیدم که تمام ِ حضورش برام تصویری شد به یاد ماندنی؛ اولین تصویر! می خوام بازم از اون آرزوهای سه نقطه ای بکنم

ماه نود و چهارم

2007-02-23T21:58:00.000-08:00

عزیز ِ دل که شدی برای غربت ِ لحظه هامون که خدا نفس هایش از بغض ِ هیجانی می ترکید؛ من تنها شدن را جشن می گرفتم تا پاکیزانه های نگاهت را دعا کنم. بعد از مدت ها دارم دوباره دعا می کنم نزدیک به 15 روز ِ ... فهم جدا شدن و حرکت های مارپیچ ِ روحم در نهایت ِ نداشتن، اما حضور ِ صدایت به اندازه ی زجه های رها شده ی دست های در هوا خشکیده ی انگشت ِ به آسمان برده دردناک بود. تنها فیروزه را نشانه ی انگشتری اش بود! اما در تمام شدن ِ آخرین نفس زدن ها نمی رود تصویر ِ یک خیره نگاهت از تاریکی چشمانم ستاره زده ی دریا گیر می شود، غمناکی ِ پر از نمناکی ِ ترانه هایم. این واژه بارانی ها را پایان شده ی رفتنت هم نیست؛ انگار قصد طواف ِ بی صبرانه ی حقیقت ِ خدا را یگانه تمنا شده است. پروانه شده تمام ِ حواسم برای عبور از مرز ِ سایه ام که تاریکی اش فراری ِ جسم حتی شده. این ناباورانه ی کودک شده در این همه خواهش حتی همیشگی ِ بودنت را هم باور نیست. برای این ساده، تو همان سادگی ِ مرور ِ شبنم های پرطراوت ِ صبح گاهی ِ اذان است که فقط یک بار در روز درخشش می شود زیبایی ِ وصف خدا را! گفتن تازگی ِ هجوم ِ پر از تو برای سینه ام دردآوری ِ خنکی است که هر بار نگاه به درونم وجود می یابد روح ِ پر از عطر نرم ِ نعناع ... سهم سکوت نبود لایق ِ بغض های بی گناه ِ گلویم تا دربه دری هایش را بی صدا آه بکشد؛ و تنها گنجشک بود که رمز آه ِ ماه را آه کشید!

ماه نود وسوم

2007-02-15T06:02:00.000-08:00

این همه نگرانی های بی باور در دلم تلمبار حس ِ عجیب ِ بی گمانی است. درک همه ی خستگی های شونه های تو برای کودکانه ی قلبم توجیح است اما دلتنگی ِ این همه دوری فاصله هایم را لوس کرده از اینکه کسی را خبری از دلم نیست گاهی عذاب آورتر از خنده های بی برخورد و از سر ِ ناچاری است. بی اعتمادی های تو مثل ِ همیشه زمین واژه هایم رو خالی کرده و دستم به هیچ طنابی بند نیست دیگه حتی ترس ِ سقوط هم بی تفاوت شده در وجودم. به این همه بی بهانه هایم می خندی؟ من برای شنیدن هر صدای جز تویی همیشه کر بودم پس شبیه ِ خودت حرف بزن تا کلمات ِ همیشه بی حجم و گنگ ِ تو را برای دلم شنیدنی باشد.

ماه نود و دوم

2007-02-14T11:34:00.000-08:00

به یاد داری که در دورها پیش غریبه ی آشنای دلم مهمان بودی اما حال تمام ِ نفس های بریده ام به بازدم ِ نگاه ِ تو بند است. اخم کن، بی تفاوت تر از همیشه فقط رد شو اما بغض نکن. این همه را سنگین می شوم اما وقت ِ باریدن من بی تاب ترین عالم می شوم به من امیدی نیست. آخر خوب ِ من این را که می دانی باران ِ ماه فقط مال ِ توست یا همین کم را هم انکار می شوی؟ من چگونه از رنگ ها سخن به زیبایی بگویم و آسمان های ابری را به بی کرانه ی ماه ببارم اما تو نباشی؟ مهرواه ی بی بهانه ی بودنم ، دور می شوی؟ می خواهی از من دور شوی؟ خسته شدی؟ باز هم می نویسم تا فیروزه ای شود تمام ِ تنت تا بعد از دورها نبود فراموشت نشود لالایی های کودکانه ی یک جوجو را! امشب چه دردی دارد کمین شب ... تب دارد ثانیه های کابوسی از انجماد بعد از عبورت، پیشانی نوشته هایم خیس ِ گرمای گُر گرفته ای می شود در عمق ناباورانه ی ذهنم که تمام ِ تنفر بودی برای چشمانم که فرصت نداشت سلامی را نگاهی را...چقدر وقتی در باران ِ ماه می نویسم به چشمهات احساس ِ نزدیکی می کنم می دونم رویاست تصور تیله ای ِ نگاهت که دارن واژه های کودکانه ام را پرواز می کند اما اعتماد عجیبی برای دلم آرامش می آورد که تو می دونی این جا فقط مال ِ توست، من همین کم رو دارم، مبارکت باشه که من همه ی منم رو امشب در تو داشتم؛ بی خودی امروز همه اش بغض می کردم، می خوام تمام ِ عشق ِ داشتنت از خدا سپاسگزاری کنم و باز هم خدا رو عاشق شوم

ماه نود و یکم

2007-02-13T19:51:00.000-08:00

وقتی تو عزیزترینی برای قلبم، وقتی باید شاهد همیشه های پس از باران ِ نگاهت باشم داقون می شم؛ اونقدر شکننده که می خوام فریاد بزنم تا حتی اگه گوش هات رو گرفتی بشنوی که اگه نباشی من می میرم. که اگه نفس هات بریده باشه من بی هوا تر از خفه گی می شم. دیگه نمی تونم باور کنم که همه چیز خوبه! دیگه نمی تونم شاهد درد کشیدنت باشم ولی فقط گریه کنم خسته شدم حتی از گریه کردن هایی که شک دارم حتی خدا رحمش بیاد. گلکم کاش صخره بودم کاش یه جای محکم بودم که همه ی بغضت رو سنگین می شدم اما تو را به من هم اعتمادی نیست... دیگه تاب دیدن نگاه ِ ترک خورده ات را ندارم. از خودم بیزار می شم وقتی با دیدنت سرم رو پایین می اندازم، دیگه تاب ندارم فریاد های دلت رو بشنوم و فقط غصه بخورم و گریه کنم تا شاید خدا ما رو ببینه. شنیدن ِ هوای نفس هات که من هیچ کدوم از کلماتش رو نفهمیدم! تو وجودم را خط کشیدی؟ حتی از من هم ... حاضرم تا نهایت آبرویم پیش ِ خدا دعا کنم تا لذت ِ دانستن رو درد بکشی نه ناامیدی از بودن !! باور نداری وقتی سرد شدی از کنارم که رد شدی من با تمام ِ وجودم شکستم، با دیدن ِ رنگ پریده گی ِ حضورت سلام توی گلوم بغض شد؛ از من هم مخفی ... من شیشه ای ِ دورنت رو دارم پس چه طور باور می کنی بی خبری های هر روزم را؟ شنیدی که تا آخرین قطره ی دورنم برای تو آیه الکرسی خوندم تا شاید خدا از تو برام خبری بیاره، هزار اما و اگر داشت ذهنم رو می پوسید ولی بلند بلند می خوندم تا همه ی آدمکا بشنوند:
خدا یکتاست و جز او معبودی نیست. زنده و پاینده است. نه چرت می گیردش نه خواب. هر چه در آسمان ها و زمین است از آن ِ اوست. کیست که در پیشگاه ِ او جز به اذن ِ او شفاعت کند؟

ماه نود

2007-02-05T20:24:00.001-08:00

پیدا کردن آثار ِ کودکی های خیلی دور هم عالمی داره . بابا از لا به لای کهنه وسایلش پیداش کرد قرار بود که برای شبکه ی اول ارسال کنه که یه ماجرای سه نقطه ای پیش میاد و من مشهور نمی شم! شاید اگه می فرستاد الان به جای فناوری اطلاعات یک نقاش ماهر شده بودم البته الان هم نقاشیم بدک نیست مخصوصا وقتی می خوام چهره ی کسی رو از روی عکسش بکشم...! اگه می شد حتما نمایشگاه برپا می کردم، شایدم این کار رو انجام بدم به هیچ کس اطلاع نمی دم چون همه چیز ل ُ میره

ماه هشتاد و نهم

2007-02-04T09:19:00.000-08:00

نمی دونم شاید ترس از سه رقمی شدن ِ باران ِ ماه بدون حتی یک سلام باعث شده کمتر بنویسم باعث شده بیشتر ِ حرف های دل تنگی هام رو بارون کنم. شایدم تنبل شدم شاید احساس می کنم حرف هام سردرد میاره گفته هام خمیازه نوشته هام غمنامه، صدام .... می نویسم اما این دل ِ هوایی ِ بی تو چه دردی دارد

ماه هشتاد و ششم

2007-01-29T06:41:00.000-08:00

شب ِ سردی است و من افسرده

راه ِ دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها

سایه ای از سر ِ دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر سحر نزدیک است

هردم این بانگ برآرم از دل

وای این شب چه قدر تاریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم

قطره ای کو که به دریا ریزم

صخره ای کو که بدان آویزم

مثل ِ این است که شب نمناک است

دیگران را هم غمی هست به دل

غم ِ من لیک غمی غمناک است...

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل ِ من

قصه ها ساز کند پنهانی